Vlo nieuws adele-bloemendaal-overleden-go-with-the-vlo

Gepubliceerd op 23 januari, 2017 door Danny Post

0

Dag blonde wervelwind, dag Adèle Bloemendaal

Afgelopen weekend verliet Adèle Bloemendaal deze wereld. Ik had de stoere actrice en cabaretière graag nog eens geïnterviewd, maar het kwam er nooit van. Cabaretier Jacques Klöters maakte de diva wel mee van dichtbij en schreef enkele mooie laatste woorden.

In de ruim twintig jaar dat ik nu werk als journalist en schrijver heb ik talloze bijzondere mensen mogen spreken: Rihanna, LL Cool J, de Spice Girls, Kylie Minogue, noem ze maar op. Tegenover elke ster die ik interviewde, staat echter ook een persoonlijke held(in) die me helaas ontglipte. Een gesprek met George Michael zal er bijvoorbeeld nooit meer van komen, snik. Even jammer vind ik het dat ik door een opdrachtgever nooit naar Adèle Bloemendaal gestuurd ben. Ik had een audiëntie bij de grande dame van de Nederlandse theater- en televisiewereld fantastisch gevonden. Adèle was schaamteloos, hysterisch grappig, eigenzinnig en een diva in hart en nieren. Larger than life. Ze liet niet met zich sollen. Toen haar tweede man acteur Donald Jones zijn ogen te veel liet dwalen, scheidde ze van hem en voedde ze hun zoon John voortaan alleen op. Het leven was te kort om te blijven hangen in situaties die haar ongelukkig maakten. De blondine bleef mannen verrrrrukkelijk vinden, maar trouwen deed ze er niet meer mee. Adèle was ook openhartig over de facelifts die ze onderging. Zulke ingrepen achtte ze noodzakelijk, omdat de mensen “niet wilden kijken naar een komiek met een gezicht als een treurwilg”.



 

adele-bloemendaal-dood-go-with-the-vlo

Mannen, zingen en altijd die aanstekelijke lach. Adèle bouwde haar eigen feestje en had lak aan alles.

adele-bloemendaal-eens-wil-ik-er-van-af-zijn-go-with-the-vlo

Diva tot het einde: in de documentaire Eens wil ik er van af zijn behield ze de regie.

Van dat stoere wijf was de laatste jaren niet veel meer over. Na drie beroertes was Adèle een broze vrouw geworden. Haar kenmerkende nasale stemgeluid en schaterlach verstomden. Praten ging nog maar moeizaam en haar wereld werd steeds kleiner. Drie jaar geleden verruilde Adèle haar etage in Amsterdam noodgedwongen voor een seniorenflatje in ouderencomplex De Flesseman, eveneens in de hoofdstad. Alleen wonen ging gewoon echt niet meer. Soms laaide het oude vuur nog even op zoals in de documentaire Eens wil ik er van af zijn uit 2014. We zagen een breekbaardere en tragere Adèle dan we gewend waren, maar ze liet nog steeds niet met zich sollen en als ze onvoordelig in beeld dreigde te komen, greep ze onverbiddelijk in. Op zaterdag is ze dan uiteindelijk op 84-jarige leeftijd ingeslapen. Cabaretier en programmamaker Jacques Klöters, die Adèle goede kende en in de jaren tachtig meewerkte aan haar theaterprogramma’s, schreef op zijn Facebook-pagina zulke ontroerende woorden over zijn flamboyante vriendin dat ik ze met je moet delen. Bij het lezen van iedere letter groeide mijn afgunst. Wat een voorrecht om met deze vrijgevochten tante te mogen optrekken.

Jacques: “Ik moest vanmorgen natuurlijk denken aan Adèle Bloemendaal die zaterdag is overleden. Aan alles merk ik dat ze niet alleen populair was maar ook echt geliefd en dat is nog wel wat anders. Eigenlijk bestond Adèle Bloemendaal al een tijd niet meer. Dat kleine bleke gedweeë vrouwtje dat niet meer kon praten en dat ik af en toe bezocht in het verzorgingscentrum De Flesseman, stond daar bekend als mevrouw Hameetman. Als Adèle Hameetman was ze met haar leven begonnen op de Bloemgracht en als mevrouw Hameetman eindigde het op de Amsterdamse Nieuwmarkt.

Maar daar tussenin stond Adèle Bloemendaal in het volle licht, in de rol van haar leven. Het was een glansrol, voor een groot deel door haar zelf opgebouwd. Zij was zich weer bewust geworden van dat personage, ze wist precies hoe Adèle Bloemendaal zich moest kleden, hoe ze moest spreken en wat ze moest zeggen. Ze kon een prachtig lied afwijzen, omdat ze het niet vond kloppen met haar rol. Als een fotograaf haar uit een interessante hoek wilde fotograferen, trok ze een zakspiegeltje te voorschijn, controleerde de lichtval op haar gezicht en een eventuele onderkin. ‘Omhoog die camera knul,’ zei ze dan. ‘Van boven fotograferen, dat is beter voor me. Moeder moet wel aan de winkel denken!’ Een ster die in control was. Maar thuis kon ze die rol afleggen en gewoon weer Hameetman worden. Een schuchter meisje eigenlijk, met weinig schoolopleiding, uit een eenvoudige hardwerkende familie. Ze hunkerde naar die andere wereld van mode, van kunst, van literatuur. Ze had wel amazone willen worden, wereldreizigster of balletdanseres maar werd een zingende actrice.

Af en toe kreeg ik Hameetman te zien. De literator Kees Fens hield in het letterkundig museum een toespraak tot Willem Wilmink. Ik stelde haar na afloop voor: ‘Meneer Fens dit is Adèle Bloemendaal.’ ‘Maar dat wéét ik toch,’ zei hij verwachtingsvol. Ze bloosde en hakkelde: ‘Meneer Fens… ik eh… ik aanbid u!’ Daarna sleurde ze me mee en pas na een half uur in de auto zei ze tegen me: ‘Hij kende me!’ Hameetman hoefde niet zo nodig, die zat liever ongeschminkt in een kamerjas op de bank met een mooi boek, de poezen tegen haar aan gekropen. Maar ja dan moest ze weer naar buiten, Bloemendaal worden, die rol van ster spelen die met de jaren zwaarder voor haar werd.

Adèle Bloemendaal is op het toneel gestorven toen ze haar eerste beroerte kreeg en niet verder kon. Maar mevrouw Hameetman heeft de slagen van het lot eigenlijk best dapper gedragen. Ze was niet opstandig meer, schikte zich, was blij met wat ze nog kon, met wie er nog kwam. Ik ben er niet vaak geweest, te weinig eigenlijk, we hadden ook te weinig in vriendschap geïnvesteerd, het was altijd over het werk gegaan. De laatste keer dat ik haar zag, bracht ik een gedichtenbundel mee, ze griste het uit m’n handen en begon gretig te lezen. Ik zag aan haar onverschillige of juist ontroerde gelaatstrekken dat ze heel goed begreep wat ze las.

Ze werd tot het laatst toe omringd met lieve trouwe en zorgzame vrienden die veel voor haar overhadden en haar regelmatig bezochten. Ik ga hun namen niet noemen, ze weten dat ze bedoeld worden en dat ik ze eerbiedig omdat ze tot het laatst toe konden opbrengen wat ik niet meer kon opbrengen: liefdevol de ruïne van een ster bezoeken, een oud grijs vogeltje dat nauwelijks hoorbaar tsjilpte. Ze lieten haar tot het laatst merken dat ze geliefd was.”

In januari 2018 verschijnt bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de biografie Adèle (Uit het rijke leven van Adèle Bloemendaal) van Henk van Gelder: singeluitgeverijen.nl.

 

adele-bloemendaal-biografie-henk-van-gelder-go-with-the-vlo

Een biografie om naar uit te kijken. Dat wordt smullen en brullen!

 

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑