#tbt Songfestival banner 2

Gepubliceerd op 21 mei, 2015 door Danny Post

0

De Eurovisie Songfestival survival kit

Op dinsdag zagen we hoe Trijntje hopeloos ontspoorde met haar liedje Walk Along. Had ze deze gouden Songfestival-regels nu maar opgevolgd. Op deze Throwback Thursday zet ik ze nogmaals op een rijtje, aan de hand van onze ergste festival-flaters. Artiesten die met de gedachte spelen om ons land volgend jaar te vertegenwoordigen: leer ervan.

Na een korte opleving met Anouk en The Common Linnets zijn we weer terug bij af. Net als de rest van ons mag Trijntje Oosterhuis deze zaterdag de finale van het Eurovisie Songfestival op de bank gaan bekijken. Gelukkig was ze met haar gotische parachutepak van Issey Miyake zo thuis. Kwestie van de juiste wind opzoeken en tijdig uit het vliegtuig springen. Maar zonder dollen: het had niet gehoeven. Trijntje maakte een aantal klassieke fouten. Een middagje naar mislukte optredens van haar voorgangers kijken en ze had geweten hoe het vooral níet moet. Tien regels die iedere Nederlandse Songfestival-kandidaat uit zijn hoofd moet kennen.

Regel 1: Een tent hoort op de camping
Meteen een regel die Trijntje vergat in haar oren te knopen. Meer textiel vertaalt zich niet, ik herhaal NIET, in een klinkende overwinning. Dat had Linda Wagenmakers haar zo kunnen vertellen. Het musicaltutje pakte in 2000 uit met een hysterische megajurk van Jan Aarntzen. Europa was niet onder de indruk van haar rondreizende Circus Renz, waar een stel half-verstikte dansers onder vandaan kropen. Linda Gaga werd 13e. No Goodbyes? Jawel hoor, de mazzel!



 

Regel 2: Vermom jezelf nooit als Indiaan
Dat Joan Franka opgroeide in Nieuwerkerk aan den IJsssel belette haar niet om in 2012 haar innerlijke Hiawatha te vieren. Indiana Joan, tooi tooi tooi, de grappen waren niet van de lucht toen ze You and Me kweelde. Voor de polder-Pocahontas zelf had de look alles te maken met de jeugdliefde die ze bezong: ze speelden samen altijd indiaantje. De jury was niet geraakt. Joan viel van haar paard in de halve finale en opnieuw stond Nederland flink voor totempaal.



 

Regel 3: Schnabbel niet tijdens je deelname
Het is oh zo verleidelijk om lekker te cashen tijdens je Songfestival-periode. Maar zoals Gerard Joling weet, kan dat je kop kosten. Toen Geer nog met zijn originele haar en gezicht aantrad tijdens het Eurovisie Songfestival van 1988, vloog hij tussendoor terug naar Nederland voor een snelle schnabbel. Hij kwam verkouden terug, haalde zijn eindnoot van Shangri-la niet en werd negende. Al was de eindnoot van de nerveuze Justine Pelmelay in ’89 nog een tandje erger…



 



 

Regel 4: Ga niet hipper doen dan je bent
Had Esther Hart in 2003 een deal met HEMA gesloten om hun nieuwe premium rookworsten-lijn over de grens te promoten? De blondine zat zo in haar gouden pak geperst dat het een wonder was dat ze haar nummer One More Night er zonder problemen uitkreeg. De zangeres (Trijntje lees je mee?) had zich nooit moeten laten ophippen door een stylist en dichtbij zichzelf moeten blijven. Hoewel Esther 13e werd, waren doven wel blij met haar look. Extra liplees-optie.



 

Regel 5: In Europa kennen ze Hollandse homo(groot)moeders niet
In 1994 leek het een briljant plan: we sturen Willeke Alberti, onze bekendste homomoeder, naar het grootste homo-evenement. Eén plus één is gay. Viel dat even tegen. De buitenlandse kijkers zagen geen roze icoon die haar bekende kunstje van pratend zingen deed, maar gewoon een blije oma in een veel te zwarte jurk (Trijntje!) die wat onverstaanbaars brabbelde. Waar is de zon? vroeg Willeke zich vertwijfeld af. Hij kwam nooit op. Ze eindigde met vier punten als 23e.



 

Regel 6: Laat een draaiorgel vooral op straat staan
Draaiorgels, we kennen ze vooral van de winkelstraat op zaterdagmiddag. En daar moeten die houten kwelgeesten vooral blijven. Maar Sieneke besloot in 2010 dat dit stukje Hollands erfgoed een ereplaats op het podium verdiende. Ik ben verliefd (sha la lie) zong ze, en ach gossie wat had die lieve meid het gezellig. In haar uppie. Want Europa wilde de blije smartlapkip en haar orgel het liefst met een vlammenwerper te lijf gaan. Dag finale en tot nooit weer-Sieneke!



 

Regel 7: Keer nooit terug voor meer
In 1998 werd Edsilia Rombley vierde met Hemel en Aarde. En toen… deed ze in 2007 weer mee met het blaartrekkend slechte On top of the world. Ze kon de finale vaarwel kussen. Ook Gordon ging op herhaling in 2009. Na twee mislukte deelnames aan het Nationale Songfestival (1990 en 2003) zong hij met de Toppers het kinderrijmpje Shine. De stekker van hun lampjespakken werd er na de halve finale uitgetrokken. Eén poging – goed of slecht – is genoeg mensen. Heus.



 



 

Regel 8: Verzin geen eigen taaltje
Sinds 1999 mogen alle Eurovisie-landen in het Engels zingen. Dus waarom Treble in 2006 in gódsnaam besloot om in een zelfbedachte taal te zingen? Amambanda heette hun pareltje en geen hond wist waar de trommelarella’s het over hadden. Gelet op hun Wilma Flintstone-jurkjes denken wij dat hun oerklanken gewoon Stenen Tijdperks was voor: we gaan na de halve finale terug naar de andere holbewoners en eten onze nederlaag weg met een mammoetkluifje.



 

Regel 9: Schreeuwen is niet altijd goud
Nog eentje voor Trijn: het befaamde ‘alles geven’, is niet per definitie beter. Een zwak lied blijft een zwak lied, hoe bruut je ook belt. Kijk naar de Whitney Houston-imitatie van Glennis Grace in 2005. De vocale stormram wierp zich voluit in power ballad My Impossible Dream en sleepte zich van uithaal naar uithaal. Als een hortende en stotende oude Volvo schreeuwde ze zich de finish over. Glennis ging hard onderuit en het werd de eerste keer dat we de finale misten. Brullll.



 

Regel 10: Vals zingen is niet ‘puur’ 
Het is een rare Eurovisie-traditie om gebrek aan talent te maskeren met een fris koppie of een paar (al dan niet gekochte) borsten. Niet doen. Laat Email to Berlin van Double Date een les zijn. De tweeling zong in 1999 tijdens de nationale voorronde zo vals dat onze trommelvliezen aan flarden scheurden. Gelukkig mochten de jonge misthoorns ons land niet vertegenwoordigen. Een lekker dronkemansdeuntje blijft het wel. We send them all our love in a few liiiiiiiines!



 

Was het dan allemaal kommer en kwel tijdens zestig jaar Eurovisie Songfestival? Nee, heel af en toe stonden alle planeten in een perfecte lijn en kwam alles samen. Zoals tijdens onze laatste grote overwinning in 1975 met Teach-In. Enjoy!



 

Kijk voor alle informatie over de kandidaten van dit jaar maar ook zestig jaar Eurovisie Songfestival-geschiedenis op de officiële site: eurovision.tv.

 

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑