#tbt Brekelsveld moordzaak banner 2

Gepubliceerd op 28 mei, 2015 door Danny Post

4

De weduwe die ontwaakte in de hel

In 1963 werden de weduwe ‘Babs’ van der Hoff-Van Heck en haar zoontje op beestachtige wijze afgeslacht. Deze Throwback Thursday halen we één van de gruwelijkste Nederlandse moordzaken ooit uit de politie-archieven. De dader werd nooit gevonden … of toch wel?

Rotterdam, 9 februari 1963. Het is drie uur in de ochtend en bitterkoud wanneer nachtwaker Vink zijn ronde maakt door de straten van Zuidwijk en overal aan de winkeldeuren voelt. Hij kent deze wijk die dan pas tien jaar oud is, op zijn duimpje. Dit is een buurt met veel jonge gezinnen en weinig overlast. Keurig zoals men in die tijd zou zeggen. Terwijl Vink door de uitgestorven straten loopt, passeert hij de winkels aan het Brekelsveld. Ze zijn stuk voor stuk op slot, ook de sigarenwinkel op nummer 3. De winkel is eigendom van de 38-jarige Barbara van der Hoff-Van Heck die erboven met haar vier zoontjes woont. Nadat ze in 1957 weduwe werd, voedt ze hen alleen op. ‘Babs’ zoals ze vaak wordt genoemd, is populair in de buurt. Ze heeft veel vrienden.

Brekelsveld Moordzaak

De politie was geschokt door wat men binnen aantrof.

Nadat hij het slot heeft gecontroleerd, wil Vink doorlopen maar dan hoort hij vanuit de winkel een vreemd geluid. Wanneer hij door de ruit naar binnen tuurt, ziet hij in het duister een jongetje hartverscheurend huilen. Het is Hans, Barbara’s oudste zoon. Hij staat in zijn pyjama en zijn gesnik gaat door merg en been. “Is je moeder nog niet thuis?” vraagt Vink. Het jongetje roept iets terug, maar Vink verstaat hem niet. Kennelijk is zijn moeder een avondje op stap, denkt hij, maar hij besluit toch naar politiebureau Slinge te lopen en de agenten te waarschuwen. Die doen enige minuten later een afgrijselijke ontdekking. Beneden in de hal liggen naast de trap de lichamen van Babs en haar achtjarige zoontje Marcel. Ze zijn als beesten afgeslacht.

Badend in het bloed
Uit onderzoek blijkt dat Babs en haar zoon even na middernacht om het leven zijn gebracht met een zwaar voorwerp. De moordenaar heeft de weduwe er minstens dertien keer mee op het hoofd geslagen. Marcel twintig keer, waarvan elke slag een dodelijke kracht had. Zijn hoofd vertoont, net als dat van zijn moeder, een groot aantal gapende wonden.” Als Hans hen vindt, zijn ze al bijna twee uur dood.  Zelfs de meest geharde politieman is ontdaan door het ongekende bloedbad. Anatoom-patholoog dr. J. Zeldenrust die sectie op de verminkte lichamen verricht: “Dit is één van de wreedste misdaden uit mijn loopbaan.”

Brekelsveld moordzaak Barbara

Hans (links) ontdekte zijn dode moeder en broertje Marcel (rechtsachter).

Brekelsveld moord bloed

In de nacht van 8 op 9 februari kleurde Brekelsveld bloedrood.

De buurt raakt in één gitzwarte nacht haar onschuld kwijt. Was het daarvoor heel normaal dat schoolgaande kinderen geen huissleutel hadden en slechts hoefden te trekken aan een touwtje dat half uit de brievenbus hing en aan de binnenkant vastzat aan het slot, met die gewoonte is het meteen afgelopen. Vooral omdat het vermoeden bestaat dat de dader precies zo de woning van Barbara en haar gezin is binnengekomen. De Rotterdamse Adriaan die destijds in de wijk woonde: “De touwtjes hingen niet meer uit de deur, maar werden -in ons geval – net achter de brievenbussen gespannen. Het was een gruwelijke, spannende tijd.”

Moordenaar, ik ken u??!
Ook de rest van Nederland heeft slapeloze nachten van de moorden. Vanwege het brute geweld waarmee de dader te werk ging, maar ook vanwege het feit dat Barbara’s andere zonen Hans (10), Roeland (7) en Gerard (5) nietsvermoedend lagen te slapen terwijl beneden de slachtpartij plaatsvond (de jongens gaan na de moorden bij een oom wonen, er is daarna niets meer van ze vernomen). Maar wat de mensen het meest bezighoudt, is dat de moordenaar waarschijnlijk een bekende was. De tot onderzoeksleider gepromoveerde Jan Blaauw (de latere hoofdcommissaris) die dan nog een inspecteur is bij de zedenpolitie en speciaal voor deze zaak is vrijgesteld, concludeert dit op basis van de moord op Marcel. “Hij is van het gestommel wakker geworden en de trap afgegaan. In een fractie heeft hij zijn moeder zien liggen. De dader wist dat Marcel hem herkende, is in paniek geraakt, heeft hem bij de hals gegrepen, tegen de muur gedrukt en met enorme kracht doodgeslagen. Die jongen was kansloos.”

Moordzaak Brekelsveld menigte

Voor buurtbewoners voelde het alsof ze in een horrorfilm waren beland.

Rechercheur Joop Goudappel van bureau Slinge weet eveneens zeker dat de dader gezocht moet worden in Barbara’s naaste omgeving. Hij stelt een kaartenbak samen met de gegevens van mensen die elke week de voetbalpool bij de weduwe invulden, vertegenwoordigers die haar bezochten, vaste klanten, haar buren, kennissen, iedereen die regelmatig met haar in contact kwam. Zijn prime suspects-bakje telt uiteindelijk meer dan drieduizend namen. Joop destijds: “In dit bakje ligt de naam van de dader verborgen, daarvan ben ik overtuigd.”

Geldbelust of gewoon gestoord
Maar wie van die drieduizend verdachten de slager van Brekelsveld is? De politie heeft geen idee. Ze tast volledig in het duister. Hoewel de moordenaar onder het bloed moet hebben gezeten, heeft niemand iets gezien. Ook wordt het moordwapen nooit gevonden en treft men op de plaats delict geen bruikbare vingerafdrukken aan. Alleen het motief lijkt zeker: de politie vermoedt dat het om een roofmoord gaat. Uit Barbara’s woning zijn een portefeuille met zilveren guldens en rijksdaalders ontvreemd, sleutels waaronder die van de brandkast, een gevulde portemonnee en een stenen asbak.

Brekelsveld moordzaak raam

Wie stond er kort na middernacht bij weduwe Babs op de stoep?

Die asbak wordt op zeventig meter van de winkel teruggevonden. Hij is weggegooid door de dader, die na de moorden nog even rustig een sigaretje rookte en zo de sporen daarvan uitwiste. Peuken worden niet aangetroffen, alleen wat asresten. Een tijdje later wordt uit het water van de Waalhaven Zuidzijde overigens ook de portefeuille opgevist. Mét inhoud: 98 zilveren guldens, vier zilveren rijksdaalders, een bankbiljet van tien gulden en een rekening op Barbara’s naam. De dader stal weliswaar meer geld uit de woning, maar gooide een belangrijk deel van de buit weg. Waarom? Was het dan toch geen roofmoord? Blaauw wordt er gek van. “Om welke reden hij zich van dat zilvergeld heeft ontdaan, weet ik niet.”

Hallo, ik ben de zoon van de killer
De politie pluist 4.500 tips na, hoort meer dan 27.000 mensen tijdens het onderzoek en looft 5.000 gulden uit voor de gouden tip, maar het leidt allemaal tot niets. De Brekelsveld moordzaak blijft onopgelost. Tot grote frustratie van Blaauw en zijn collega’s: “Het was een ruw, breed en lomp uitgevoerd misdrijf, waarbij de dader het stomme geluk en wij het stomme ongeluk hadden dat de zaak niet is opgelost,” zegt hij in de jaren negentig. Zelfs dan, ruim dertig jaar later, laat de zaak hem niet los. “Je wilt zo verdomd graag deze zaak opgelost zien. We zullen er alleen nooit achter komen. Tenzij de dader nog leeft en op zijn sterfbed zijn grote geheim alsnog prijs geeft. Maar dan moet de familie bereid zijn dat aan de politie te vertellen.”

Brekelsveld moordzaak politie

De politie beet zich vast in de zaak, maar helaas zonder resultaat.

Brekelsveld moordzaak 2

Het Brekelsveld zag er bij dag verraderlijk onschuldig uit.

En laat dat nu in 2010 gebeuren. Tenminste, zo lijkt het. Vanuit het niets mailt een onbekende man Trouw-journalist Adri Vermaat, naar aanleiding van een oud artikel dat hij in 1993 over de Brekelsveld moordzaak schreef. Adri: “De man vroeg behoedzaam of ik wist of de naam van zijn vader in het politiedossier over deze moorden voorkwam. Nog specifieker wilde hij weten of zijn familienaam in de kaartenbak stond van rechercheur Joop Goudappel.” Het blijkt dat hij ten tijde van de moorden in de wijk woonde en het sterke vermoeden heeft dat zijn vader de dader is.

Gefrustreerde en vernederde vader
Ondanks het feit dat de zaak dan allang verjaard is, is Adri geïntrigeerd. De mannen spreken elkaar meerdere malen. “Hij vertelde hoe zijn ouders niet lang na het misdrijf besloten te verhuizen naar een plaats buiten Rotterdam. Nadien waren meerdere verhuizingen gevolgd, steeds verder weg van de havenstad. Weg van de plaats delict, weg van het gevaar ontmaskerd te worden, weg van de waarheid, weg uit het geheugen! Dat was in de kern de boodschap van de zoon.” De man onthult verder dat zijn vader, die nog leeft en in de tachtig is, al decennia gebukt gaat onder een dominante vrouw. Zijn eenvoudige baan in de techniek is haar vanaf het begin van hun huwelijk een doorn in het oog. “De moeder verweet de vader dat hij niet steeg op de maatschappelijke ladder. Hij probeerde zich groot te houden onder deze aanhoudende lawine van kritiek. Deze obsessie zou, werd mij duidelijk, de bron van het kwaad geweest kunnen zijn – hét motief om Babs van der Hoff te beroven en, ingegeven door angst voor herkenning, haar en haar op het gestommel afgekomen zoon Marcel te doden.”

Brekelsveld moord dader

Werd Babs vermoord door een man die iets te bewijzen had aan zijn vrouw?

Want de vader kende Barbara, kwam bij haar in de winkel. Als hij ’s avonds laat bij haar voor de deur had gestaan, zogenaamd omdat zijn sigaretten op waren, had ze hem zonder problemen binnengelaten. “Zou deze kennis, in samenhang met zijn ontevreden bestaan, de vader soms op het plan hebben gebracht de weduwe te beroven?” vraagt Adri zich af. “Een opportunistische daad, die ongewild uit de hand was gelopen?” De locatie waar de portefeuille uit het water werd gehaald, was bovendien vlakbij zijn werk, vertelt de zoon aan Adri. Tot een bekentenis van de vader komt het echter niet. Reden: de zoon durft het hem niet te vragen. “Ik denk dat hij het te confronterend vond. Je eigen vader op grond van een door jezelf opgebouwde theorie vragen of hij een vrouw en een kind heeft doodgeslagen. Doe je dat?” Ook Adri durft niet, zonder enig ondersteunend bewijs. En dat knaagt nog steeds aan hem. Want inmiddels kan het niet meer. De vader is enige jaren geleden overleden.

 

Aan de moordenaar van Zuidwijk

’t Is stil geworden in de winkel
de kinderstemmen zijn verstomd
Je hoort er nu geen belgerinkel
omdat voor hen geen klant meer komt!
De laatste die er ’s avonds laat kwam … maar och dat weet je wel
En ’t middel wat je toen te baat nam
was het begin van deze hel.

W. Habets

 
Meer weten? Lees dan het intrigerende boek Laatste rit van een taxichauffeur en andere moorden van J.A. Blaauw (Uitgeverij De Fontein).

 

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

Tags: , , , , , , , ,


Over de auteur



4 Responses to De weduwe die ontwaakte in de hel

  1. Anoniem says:

    Inmiddels uw raad opgevolgd en heb ik misdaad anoniem gebeld !

  2. Anoniem says:

    Maar wilt uw de berichten hier weghalen ? Is gevraagd van misdaad anoniem . Alvast bedankt !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑