MCB Hubert Rocheau

Gepubliceerd op 14 september, 2015 door Marie-Cecile Beniers

0

In deze kamer staat de tijd al honderd jaar stil

De kamer van de 21-jarige Hubert Rochereau ziet eruit alsof hij even een boodschapje doet en elk moment terug komt. En dat is opmerkelijk, want de beste man is namelijk al bijna honderd jaar dood. Als deze Franse officier tijdens de Eerste Wereldoorlog sneuvelt besluiten zijn ouders dat zijn slaapkamer niet mag worden veranderd. Vijfhonderd jaar lang.

Het zal je maar gebeuren: je loopt tegen dat prachtige oude droomhuis aan, maar ontdekt bij de koop een wel heel opmerkelijke clausule: één slaapkamer mag onder geen beding worden veranderd. En dan hebben we het niet over een muurtje eruit slopen of een ander behangetje. Nee, de complete inrichting moet precies zo blijven als die is. Vijfhonderd jaar lang! Dat is het geval met een huis in het kleine Franse dorpje Bélâbre. Hier proberen vanuit het graf de ouders van een gesneuvelde soldaat uit de Eerste Wereldoorlog op deze manier zijn naam en nagedachtenis levend te houden.

Achter gesloten deuren…
Verslaggeefster Lucy Williamson van de BBC gelooft haar ogen niet als ze door Hubert Rochereaus kamer loopt. Het huis in Bélâbre is een huis zoals elk ander, totdat je over de drempel van die ene slaapkamer stapt. Het is alsof je door een tijdmachine wordt teruggezet naar 1918. Op deze plek wordt op 10 oktober 1896 Hubert geboren en brengt hij er zijn leven door tot hij in de Eerste Wereldoorlog naar het front wordt gestuurd. De jongeman sterft in een veldhospitaal op 26 april 1918, nadat hij de dag ervoor zwaargewond is geraakt tijdens een gevecht bij het Vlaamse stadje Loker. Zijn ouders, kapot van verdriet, bedenken dan een opmerkelijk plan.

Hubert Rocheau

De deur die jarenlang was dichtgemetseld is eindelijk open.

Kamer Franse soldaat tijdcapsule

“Dit is Lucy Williamson, live vanuit de slaapkamer van Hubert Rochereau.”

Hubert Rochereau

Op het bed liggen bidprentjes van andere gesneuvelden.

Hubert Rochereau

Opdat wij niet vergeten…

Huberts slaapkamer moet precies zo blijven zoals hij deze heeft achtergelaten op de dag dat hij vertrekt naar het front. Het bed opgemaakt, zijn kleding nog in de kast, het bureau onaangetast, met boeken, brieven en de sigaretten er nog op. En de ouders willen dit niet alleen volhouden tot aan hun eigen dood, ook daarna moet de kamer van hun zoon zo blijven. Als extra stok achter de deur wordt de ingang naar de slaapkamer dichtgemetseld. In 1935 schenkt het inmiddels bejaarde echtpaar hun woning aan huisvriend generaal Eugène Bridoux, met de voorwaarde dat de kamer van Hubert vijfhonderd jaar lang onaangetast blijft. Een man een man, een woord een woord en de generaal houdt zich aan de bijzondere belofte.

Achter de muur
Na de Tweede Wereldoorlog wordt Bridoux echter opgepakt vanwege collaboratie. De man weet te ontsnappen en vlucht naar Spanje. Het huis, met nog steeds de bijzondere inhoud in zich, wordt in beslag genomen en verhuurd. Wonderlijk genoeg laten de nieuwe bewoners de gemetselde deur met rust. Als in de jaren vijftig Bridouxs kleindochter het huis terugeist en ook daadwerkelijk in bezit krijgt, trekt ze er met haar man Daniel Fabre in. Ze weten van de kamer aan het einde van de gang, maar kunnen de inhoud niet zien omdat deze dichtgemetseld is. Pas als ze de stenen weg halen zien ze het inmiddels unieke interieur: oude schoolboeken, een door de motten half aangevreten kostuum met spinnenwebben eraan en zwaarden aan de muur. Zelfs oude sigaretten. Huidige bewoner Fabre heeft er eentje geprobeerd te roken. “Maar dat was niet voor herhaling vatbaar,” zo vertelt hij.

Hubert Rocheau

Wie wat bewaart, heeft wat. Eeuwenoude rokertjes bijvoorbeeld.

Hubert Rochereau

Don’t smoke this at home. Sigaretten uit Engeland.

Hubert Rochereau

Wat de ouders van Hubert betreft was het boek nog niet dicht.

Hubert Rochereau

Huidige bewoner Daniel Fabre: “Bang voor spoken? Welnee!”

Hubert Rochereau

Hubert Rochereau himself.

Fabre, zijn echtgenote is inmiddels overleden, heeft nooit iets aan de kamer veranderd. Maar pas sinds kort geeft hij ruchtbaarheid aan de kamer waar de tijd al bijna honderd jaar stilstaat. Dat heeft er misschien mee te maken omdat het voortbestaan van de tijdcapsule onzeker is. De clausule in het koopcontract wordt namelijk niet erkend door de Franse wet, dus de bewoners van het huis zijn vrij om te doen wat ze willen met de slaapkamer. Fabre is van plan om zich aan de belofte te houden en zijn dochters ook. Maar hoe zit het met de mensen daarna?

Keep Huberts soul alive!
De huidige bewoner lijkt niet wakker te liggen van de onzekere toekomst van Huberts slaapkamer. Maar burgemeester Laurent Laroche is van mening dat het eeuwig zonde is als de kamer wordt leeg gehaald, zo bijzonder vindt hij de plek. Laroche: “Als je in de kamer loopt is het alsof de tijd heeft stil gestaan. Ik denk dat dit een klein beetje is hoe de ontdekkers van de eerste piramide of tombe zich voelden toen ze die voor het eerst openden.” Wat hem betreft moet het lot van officier Rochereau levend worden gehouden. “Ik ben iemand die gek is op geschiedenis en ik vind het heel belangrijk dat we nooit mogen vergeten hoe groot de offers waren die mannen als Rochereau brachten.” De burgervader van Bélâbre wil graag dat de kamer blijft voortbestaan. “We denken nu hard na hoe we de kamer kunnen behouden. Maar eerlijk gezegd zijn we maar een kleine gemeenschap waarvan het budget, zoals bij iedereen, dankzij de economische crisis enorm is geslonken. Hoe graag we het pand ook op den duur zouden willen kopen, het is gewoon een feit dat we het geld eenvoudigweg niet hebben.”

Hubert Rocheau

In deze slaapkamer wandel je letterlijk door de geschiedenis.

Hubert Rochereau

Stille getuigen.

Hubert Rochereau

Liggen er tussen de paperassen misschien nog vurige liefdesbrieven?

Hubert Rocheau

In 1918 werd in deze kamer de tijd stil gezet.

De burgemeester hoopt dat met media-aandacht een oplossing wordt gevonden voor de slaapkamer. Met hulp van bewoner Fabre laat hij de pers een kijkje nemen in Hubert domein. En iedereen die over de drempel stapt om er verslag van te doen, is met stomheid geslagen. Zo ook BBC-reporter Lucy Williamson. De verslaggeefster heeft het gevoel dat ze is teruggeflitst naar de vorige eeuw. Omdat iedereen het bezoek zo’n unieke ervaring vindt, heeft Laroche vertrouwen in een goede afloop. “Over de hele wereld wordt over ons kleine dorpje gesproken. Ik ben daar als burgemeester heel trots op. En wie weet helpt het om verre familieleden van Rochereau te vinden, zodat we op die manier de kamer misschien kunnen redden. Het zou zo zonde zijn als Huberts slaapkamer verloren gaat voor volgende generaties.”

 



 

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

Tags: , , , , , ,


Over de auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑