#tbt I'll take Manhattan miniserie

Gepubliceerd op 19 juni, 2014 door Danny Post

Lust, liefde en wraak: de eighties miniserie!

Groot haar, nog grotere verhaallijnen en grootse passie. In de eighties pakte men stevig uit op tv. Deze Throwback Thursday vieren we de oldskool miniserie. Crossings, I’ll Take Manhattan, Mistral’s Daughter, Lace, ze werden gevréten.

“Oooonly love can make a memory, only love can make a moment last….” Voor iedereen onder de twintig betekenen deze woorden geen fluit. En de zangeres nog minder. Wie is die bebrilde raaf? En hoe heet dit zoete liftmuziekje dat ze tjirpt??? Echter, de iets oudere generatie kan het antwoord meteen oplepelen: Nana Mouskouri, Only Love. Het tandcariës opwekkende nummer was de titelsong van Mistral’s Daughter. De serie over de egocentrische schilder Julien Mistral (een stoere mix van Picasso en Van Gogh) en de vrouwen in zijn leven hield in 1984 complete volksstammen aan de buis gekluisterd. Maggy, Teddy, Fauve, en de bitchy Kate, ze werden na iedere aflevering besproken alsof ze intieme vriendinnen waren.

Mistral's Daughter Only Love

Nana was de oermoeder van de zwarte uilenbril.

Harde kip vermomd als kuiken
Toch was Mistral’s Daughter zeker niet uniek. In de jaren tachtig werden zulke tv-series aan de lopende band gemaakt. Er werd zelfs een naam voor bedacht: de miniserie. Veelal gebaseerd op romantische bestsellers van auteurs als Judith Krantz, Shirley Conran, Sidney Sheldon en Danielle Steel, waren de kenmerken altijd hetzelfde: sexy heldinnen die tijdens een beperkt aantal afleveringen (meestal 3-5) vele tegenslagen moeten overwinnen en vele mannen afwerken voordat ze met opgeheven hoofd richting de aftiteling trippelen.

Miniseries gebaseerd op boeken

Zoet van binnen en van buiten.

Neem bijvoorbeeld I’ll Take Manhattan uit 1987. Hoofpersoon Maxime ‘Maxi’ Amberville-Cipriani, gespeeld door Valerie Bertinelli, struikelt over studs met namen als Rocco Cipriani, maar houdt buiten de slaapkamer gelukkig genoeg tijd over om zich op te werken van een verwend meisje tot topzakenvrouw (nie-mand flopt namelijk in de miniserie). Van het kwakkelende blad Buttons and Bows maakt ze ‘the glitziest, ritziest, most successful fashion magazine’ B&B. En dat gaat haar zó ontzettend gemakkelijk af.

I'll take Manhattan Julianne Moore en Chris Noth

Julianne Moore en Chris Noth (SATC) waren vroeger ook gék op miniseries.

Ongeloofwaardig? Absoluut. Maar dat was een ander bekend kenmerk van de miniserie. Aan realisme deed men niet, ook niet bij de casting van de hoofdrollen. Natúúúúrlijk kon de dan al 42-jarige actrice Stefanie Powers in Mistral’s Daughter gemakkelijk doorgaan voor de zeer naïeve 18-jarige maagd Maggy Lunel. Ze was toch nog hartstikke jeugdig?

Stefanie Powers in Mistral's Daughter

Mistral’s granny. “Knijp je ogen héééél erg dicht en dan lijkt het net alsof ik 18 ben.”

Een sterk staaltje camp dat overtroffen werd door Joan Collins in Sins, een miniserie uit 1986 die ze mede zelf produceerde. In het epos over de Franse Helene Junot, die de horrors van de Tweede Wereldoorlog overleeft en (daar gaan we weer) opklimt tot gevierde zakenvrouw die verschillende modebladen runt, speelde ze haar personage op bijna alle leeftijden zelf. Alleen voor de periode tot Helenes 29e levensjaar mocht een andere actrice de honneurs waarnemen. Daar konden de dikke klodders vaseline op de cameralens écht niet tegenop. Met droge ogen verklaarde de toen 53-jarige Dynasty-diva: “Ik zou nooit iets doen als ik niet het gevoel had dat ik ermee weg kwam. Ik wil mezelf niet belachelijk maken.” Tuurlijk schat.

Miniserie Sins met Joan Collins

Beste ‘sins’ voor een vrouw? Diamanten. Ze schitteren je rimpels zo lekker weg.

Wraaksprookjes
En wat te denken van de Australische kijkcijferhit Return to Eden uit 1986? Daarin wordt het steenrijke lelijke eendje Stephanie Harper door haar golddigger echtgenoot aan de krokodillen gevoerd, maar weet ze te overleven en terug te keren als topmodel (!) die haar man en zijn minnares he-le-maal kapot maakt. De helende handen van de plastisch chirurg die Stef later haar mandje insleurt (hé, in de miniserie betaalt men het liefst in natura), hebben de gruwelijke souvenirs van mister Croc als bij toverslag uitgewist.

Miniserie Return to Eden

Return to Eden. De croc at haar gezicht op, maar niet haar droom om topmodel te worden.

Maar dat was juist de aantrekkingskracht van de miniserie. Het waren decadente sprookjes om heerlijk bij weg te dromen. Wie genoot er niet stiekem van de over the top streken in Princess Daisy, Kane and Abel, If Tomorrow Comes, The Thorn Birds, Scruples en Master of the Game? Er was altijd wel een sinistere vijand of heks waarmee afgerekend moest worden. In het wraaksprookje Lace uit 1984 zelfs met drie. Het moment waarop ‘internationally famous film siren Lili’ zegt tegen drie vrouwen, waarvan er één haar moeder moet zijn “Incidentally… Which one of you bitches is my mother?” groeide uit tot een ware classic.

Lace miniserie limousine

Loeders onder elkaar in Lace.

Helaas was het voor de miniseries zelf niet eind goed al goed. In de jaren negentig stierf het eens zo populaire genre een zachte dood. Of het de moeite waard is om ze op internet op te graven? Ja en nee. Toen we onlangs Mistral’s Daughter terugkeken, schoten we gewoon hard in de lach bij het zien van de kirrende tieneract van Stefanie Powers. Om maar te zwijgen over haar eighties make-up in het Parijs van de jaren twintig.

Miniserie Crossings

“Laten we maar gaan tongen, van onze houterige dialogen moeten we het niet hebben.”

Ook de oorlogsserie Crossings met Cheryl Ladd en Jane Seymour bleek de tand des tijds niet helemaal te hebben doorstaan. Traag tempo, dialogen oppervlakkiger dan een gemiddelde tweet en vreemdgaan waar blonde Cheryl wel érg gemakkelijk overheen fietst. Maar ook: wat was die schaamteloze glamour toch lekker en wat was actrice Jane Seymour verpletterend mooi, zeker als ze het kreng uithing. Misschien een idee om het genre af te stoffen en vertalen naar nu? Een I’ll Take Manhattan remake met in de hoofdrol Leighton Meester, hoe fijn!
 
Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur



Omhoog ↑