Tijdcapsule Binnenkijker Parijs

Gepubliceerd op 23 april, 2014 door Danny Post

Magische Parijse tijdcapsule

In Parijs is een appartement waar vroeger nooit voorbij gaat. Nadat de laatste eigenaresse in 1942 op de vlucht sloeg voor de Duitsers, bevroor het in de tijd. Entrez avec nous.

Wie voor het eerst de drempel overstapt, voelt zich stil worden van verwondering. Hoe kán dit? Terwijl buiten de wereld voortraast, is het in dit appartement op de Rechteroever, vlakbij de Opéra Garnier, nog altijd 1942. De dure meubels en schilderijen, een opgezette struisvogel en Mickey Mouse-pop, allen wachten ze nog steeds op de terugkeer van hun oude baasje, Madame de Florian. Maar de socialite en actrice komt nooit meer terug. Ze vluchtte tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Zuid-Frankrijk, waar ze tot aan haar dood, bijna zeventig jaar later, bleef wonen. Hoewel ze al die tijd keurig de huur van haar Parijse boudoir doorbetaalde, zou ze er nooit meer een feest geven voor haar high society vrienden. De eens zo levendige kamers werden een schaduwspel van vervlogen decadentie. Verstild, verstoft, vergeten.

Binnenkijker Parijs

Kom binnen, en let alstublieft wél op de rommel.

Binnenkijker Parijs

Stoffen en stofzuigen? Mais non! Madame de Florian koos qua huishouden liever voor een struisvogelpolitiek.

Vintage heaven
Pas toen Madame de Florian in 2010 op 91-jarige leeftijd overleed, zou het appartement haar eerste bezoeker in bijna zeven decennia ontvangen. Een zogeheten commissaire-priseur of veilingmeester die het huis en haar inboedel kwam taxeren. Deze Olivier Choppin-Janvry was compleet ondersteboven van wat hij aantrof. Het voormalige optrekje van de Parijse diva bleek een magische tijdcapsule. “Er hing een geur van oud stof”, herinnert Olivier zich. Wandelend onder de hoge houten plafonds voelde het voor hem alsof hij het kasteel van Doornroosje betrad. Hij viel van de ene verbazing in de andere. Onder de dikke laag stof kwamen de meest fantastische dingen vandaan. Een droom.

Binnenkijker Parijs

Mijn leven in beeldschone puin.

Antiek meesterwerk
Pronkstuk was een schilderij van een dame in een roze avondjurk. Oliviers hart sloeg over toen hij het portret in het vizier kreeg. De beauty op het schilderij bleek Marthe de Florian te zijn. Grootmoeder van Madame de Florian en een beroemde 19e-eeuwse actrice die vele bewonderaars had, waaronder de Italiaanse schilder Giovanni Boldini. Olivier had sterk het gevoel dat het werk van Boldini moest zijn, hoewel het in geen enkel naslagwerk vermeld stond en ook nooit was geëxposeerd. Toen hij een oud visitekaartje vond waarop Boldini zijn liefde verklaarde aan Marthe de Florian, wist hij dat hij goud in handen had. “Op dat moment was ik er zeker van dat dit een echte en zeer prachtige Boldini was.” Nadat tussen de papieren van Boldini’s weduwe een verwijzing naar het schilderij werd ontdekt, kon niemand er nog om heen. Het werk bleek geschilderd in 1898 toen Marthe 24 jaar oud was.

Binnenkijker Parijs

Oma de Florian liet haar kleindochter nog een alleraardigst kiekje van zichzelf na.

Miljoenenvondst
Het onbekende meesterwerk werd nog hetzelfde jaar geveild en internationale bieders krabden elkaar de ogen uit om het te bemachtigen. Van een voorzichtig startbod van 300.000 euro schoot het uiteindelijk naar een duizelingwekkende eindprijs van 2,1 miljoen euro. Niet gek voor een schilderij dat zeventig jaar lang spinnenwebben stond te vergaren. Wat er met de rest van het appartement is gebeurd? Niets. De erfgenamen laten het tot op de dag van vandaag onaangeroerd. Helaas is het niet toegankelijk voor het gewone publiek. De stilte regeert. Precies zoals Madame de Florian het bedoeld heeft.
 
Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

Tags: , , , , , , , ,


Over de auteur



Omhoog ↑