...

#tbt Otis Johnson New York gevangenis vrijgelaten

Gepubliceerd op 26 november, 2015 door Danny Post

0

Hoe bizar ziet de wereld eruit na 44 jaar cel?

Otis Johnson was 25 toen hij in de gevangenis belandde en 69 toen hij er in augustus 2014 weer uitkwam. Toen de Amerikaan voor het eerst sinds zijn jeugd op Times Square in New York stond, voelde hij het alsof hij naar de toekomst geflitst was. Op deze Throwback Thursday gaan we met hem terug naar het moment in 1970 waarop hij veroordeeld werd en lopen we met hem mee door het nu. “Wauw, er is een hoop veranderd.” 

Beelden: Aljazeera/YouTube

Bij zijn vrijlating vorig jaar kreeg Otis Johnson een legitimatiebewijs mee, documenten over zijn criminele verleden, 40 dollar en twee buskaartjes. Verder moest hij zelf zijn weg maar zien te vinden in de buitenwereld. Was dat even schrikken. Toen de Amerikaan in 1970 achter de tralies verdween voor de poging tot moord op een politieofficier, was zijn land nog in oorlog met Vietnam, liepen mannen zich een hernia op dikke plateauzolen en communiceerden we face to face of via een (liefst knaloranje of appeltjesgroene) draaischijftelefoon. Internet, smartphones, e-readers, elektrische auto’s, drones, de jachtige consumptiemaatschappij waar we nu met zijn allen in leven, ze zijn in de 44 jaar dat hij vastzat grotendeels aan hem voorbij gegaan. Voor Otis is Apple een fruitsoort en Steve Jobs? De naam van een uitzendbureau?

Otis Johnson gevangenis oude foto's

Otis moest 44 jaar brommen en zag het leven stilletjes aan zich voorbij gaan.

Otis Johnson telefoon New York gevangenis go with the vlo

“Smartphone? Deze telefoon is ook slim hoor. Hij werkt op muntjes.”

Seventies telefoon en platformschoenen

In de seventies stond een man op het gebruik van veel glitter en gebruikte hij een ‘Apple’ telefoon.

New York Twin Towers gevangenis Otis Johnson

Toen Otis opgesloten werd verrezen de Twin Towers net en toen hij vrijkwam waren ze alweer weg.



 

De eerste keer dat Otis rondliep in het hedendaagse New York moest hij behoorlijk slikken. Hij wilde in een metrostation bellen met een munttelefoon, maar sloeg steil achterover van de prijs van een gesprek. Die was verviervoudigd. Maar erger nog, hij merkte op straat dat niemand zo’n ding überhaupt nog gebruikt. Iedereen is vergroeid met zijn smartphone. Het duurde wel even voordat Otis begreep hoe een smartphone precies werkt. “Ik zag dat iedereen, of in ieder geval het merendeel van de mensen, tegen zichzelf leek te praten,” vertelt hij tijdens een interview met de nieuwszender Aljazeera. “Toen ik beter keek, bleken ze dingetjes in hun oren te hebben. Is iedereen een soort CIA-agent geworden dacht ik. Het was de enige reden die ik kon verzinnen waarom iemand rondloopt met draadjes in zijn oren. Dat zag je namelijk bij geheim agenten in de jaren zestig en zeventig.”

Ik bel dus ik leef
Maar nog gekker voor Otis is het feit -en dit is best confronterend voor ons moderne mensen- dat tegenwoordig niemand meer met zijn omgeving bezig lijkt te zijn. We zijn met zijn allen zo in onze telefoons gekropen dat de wereld aan ons voorbij gaat, zegt Otis. “Sommige mensen kijken niet eens waar ze lopen. Dus ik probeer me voor te stellen hoe mensen dat doen… lopen en tegelijkertijd bellen zonder erop te letten waar ze naartoe gaan. Daar heb ik me zo over verbaasd.” Sowieso verwondert het hem hoe belangrijk electronica in onze levens geworden zijn. Op Times Square kreeg hij bijna een epileptische aanval van alle gigantische lichtreclames die 24/7 knipperen. Het was in hartje Manhattan al een gekkenhuis toen hij jong was, maar nu is het echt een hysterische kermis. De projecties stromen zelfs langs de ramen. “Zoiets had ik nog nooit gezien. De ramen??? Ik ken alleen mensen die langs ramen lopen, geen video’s.”

Otis Johnson lichtreclames ramen New York

Lichtreclames, hij vindt ze nog steeds hi-la-risch.

Otis Johnson supermarkt gekleurde drankjes

“Limonade in alle kleuren van de regenboog, joepie!”

Otis Johnson gevangenis supermarkt eten

“Ik ga mezelf helemaal volproppen met al die moderne E-nummers!”

Otis Johnson gevangenis pindakaas

Gelukkig ziet Otis in de schappen soms nog bekende gezichten.

Supermarkt jaren zestig

Supermarkten waren eind jaren zestig niet alleen simpeler maar ook mooier.

Otis probeert nog elke dag orde te scheppen in de chaos die op hem afkomt. En dat valt niet mee. Otis was 25 toen hij achter de tralies verdween en is nu een bejaarde man. Het leven in de cel is het enige leven dat hij kent. “Het verblijf in de gevangenis heeft me enorm beïnvloed. Mijn terugkeer in de maatschappij was in het begin moeilijk omdat er zoveel was veranderd.” Niet in de laatste plaats in de supermarkt lacht hij. “Er zijn zoveel dingen die je tegenwoordig kunt eten, dus het is moeilijk om te kiezen welk voedsel je wilt.” Zijn ogen plopten uit hun kassen toen hij een pot pindakaas met jam in de schappen spotte. Wat was dit voor vreemd voedsel? “Zoiets kreeg je absoluut niet in de gevangenis.” Gelukkig voor Otis bestaat het klassieke merk Skippy’s ook nog steeds. Al houdt hij ervan om te experimenteren. “De kant-en-klaar maaltijden, de talloze gekleurde drankjes, ik probeer ze af en toe uit. Gewoon, omdat ze er zo grappig uitzien.”

Geen wrok, wel vreugde
Helaas was er niemand die Otis buiten de gevangenis stond op te wachten. Rond 1998 verloor hij het contact met zijn familie. Dat doet verdomd veel pijn. “Toen ik naar buiten kwam was ik overwegend alleen. Ik had geen familie, geen vriendin, geen zussen, geen broers. Geen mensen waarmee ik kon praten die ik nog kende van lang geleden.” Het zit hem vreselijk dwars, maar met de steun van de Fortune Society, een organisatie in Harlem die ex-gevangen helpt bij hun reïntegratie, probeert hij er het beste van te maken. “Ik ben eraan gewend om in mijn eentje te zijn.” Otis houdt ervan om in het park te mediteren, maar het merendeel van de tijd vind je hem in een stadsbus. Zo raakt hij vertrouwd met zijn veranderde omgeving en kan hij communiceren met mensen zoals ze dat vroeger deden: in alle rust. “Als je met de metro reist, is het altijd stampvol. In de bus is dat minder. Zelfs als-ie vol zit heb je nog steeds voldoende ruimte om met iemand te praten of te luisteren naar wat er gebeurt met andere families in de bus.”

Otis Jackson gevangenis familie en crew

Zijn familie ziet Otis al sinds 1998 niet meer. Medegevangenen werden zijn nieuwe familie.

Otis Johnson metro gevangenis reizen go with the vlo

De einzelgänger reist weinig met de drukke metro. Liever maakt hij rustig een praatje in de bus.

Otis Johnson mediteren in het park New York

Of mediteert hij ’s avonds in de verlatenheid van een park.

Otis Johnson gevangenis lachen

Ondanks alle ellende is Otis het lachen nog niet verleerd.



 

Het geeft Otis een heel erg goed gevoel om terug in de maatschappij te zijn. “Het is heel anders dan de gevangenis. Daar mag je alleen naar buiten op vaste tijden. Ik houd ervan om in de zon te zitten en mensen te observeren. Het is lekker om vrij te zijn.” Is Otis nooit bitter over het leven dat hem ontnomen is? Oké, hij wilde iemand ombrengen maar echte moordenaars komen er vaak met een fractie van zijn 44 jaar vanaf. Bovendien plakte men er toen Otis bijna vrij zou komen nog even acht maanden celstraf aan vast vanwege een oude diefstal die hij pleegde op zijn zeventiende (!). “Je moet dingen laten gaan,” antwoordt hij berustend. “Vasthouden aan woede belemmert je alleen maar in je persoonlijke groei en ontwikkeling. Veel mensen zeiden tegen me dat de maatschappij me iets verschuldigd was omdat ik al die tijd heb vastgezeten. Zo denk ik niet. Voor mij voelt het helemaal niet alsof de maatschappij bij me in het krijt staat. Ik geloof erin dat alles met een reden gebeurt. Dus ik laat het gaan en richt me op de toekomst in plaats van het verleden. Ik probeer om vooruit te gaan, niet achteruit. Zo overleef ik in de samenleving.” Nu alleen nog wennen aan al die smartphone-zombies om hem heen.

 

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

 

Tags: , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑