...

Vlo lit

Gepubliceerd op 11 april, 2016 door Danny Post

0

"Ik gluurde 29 jaar naar mijn sexende motelgasten"

Ruim 29 jaar bespiedde moteleigenaar Gerald Foos zijn gasten terwijl ze sex hadden. Maar dat deed hij niet omdat hij een viezerik is, bezweert hij. Het was *kuch* belangrijk onderzoek.

Heb je vroeger een nachtje geslapen in het Manor House Motel in de Amerikaanse stad Aurora (Colorado)? Dan gaf je zonder het te weten misschien een prikkelend showtje weg. Eigenaar Gerald Foos keek drie decennia mee over de schouders van zijn duizenden gasten. Maar nu komt het beste: de glunderende gluurder deed dit niet omdat hij er opgewonden van werd, maar omdat hij “onderzoek deed naar menselijk gedrag”. Het was research. Gerald had een onbedwingbare nieuwsgierigheid naar het leven van anderen, zowel in sociaal als sexueel opzicht. En het motel, dat hij in de jaren zestig zelfs speciaal om die reden aanschafte, bood hem de kans om ongemerkt te kunnen registreren hoe mensen praten, ruziën, plassen, poepen en sexen als ze denken dat ze alleen zijn. Elke kamer was een klein onderzoekslaboratorium waarin mannen en vrouwen van alle leeftijden zijn muisjes waren. Door gaten in de plafonds, die waren vermomd als ventilatieroosters, kon Gerald vanaf de zolder in twaalf van de 21 kamers kijken. En hij noteerde álles. Van de haarkleur tot het favoriete standje, geen detail miste hij.

Motel voyeur go with the vlo 2

“Welkom in Motel Voyeur, ik kom straks even gluren of de kamer naar wens is.”

Motel voyeur go with the vlo 3

“Ben ik gewoon bespied toen ik met mijn ongeschoren benen in de lucht lag? Neeeeeeeeee!”

In zijn eerste aantekeningen op 24 november 1966 beschreef Gerald hoe in kamer 10 een zakenman en zijn echtgenote zich langzaam naar een ongeïnspireerde sexpartij bewogen. “De avond verliep rustig totdat de vrouw zich om half negen eindelijk uitkleedde en een prachtig lijf onthulde. Een beetje mollig, maar toch sexueel aantrekkelijk. De man leek ongeïnteresseerd toen ze naast hem op bed ging liggen en hij begon de ene na de andere sigaret te roken en tv te kijken… Maar ten langen leste, na haar gekust en betast te hebben, kreeg hij snel een erectie en drong hij bij haar binnen terwijl hij bovenop lag. Er was weinig tot geen voorspel en de man kwam in ongeveer vijf minuten klaar. De vrouw beleefde geen orgasme en ging erna naar het toilet…” Van een ander echtpaar, welvarend en voorin de vijftig, werd hij een stuk vrolijker. Aanvankelijk irriteerde het Gerald dat de vrouw na het nemen van een bad een uur bezig was met haar haarrollers en ander getut, waardoor de man al sliep toen ze ten slotte bij hem in bed kroop. Maar hij reageerde verheugd toen hij merkte hoe ze dit de andere dag ruimschoots goedmaakte. “Om negen uur de volgende morgen zag ik hoe ze hem tot een hoogtepunt pijpte.” Na hen nog twee dagen te hebben bespied, schreef hij: “Conclusie: goed opgeleid, upper-middle-class, ouder echtpaar dat geniet van een geweldig sexleven.”

Maar tante, wat heeft u grote borsten!
Gerald werd nooit betrapt. Hoe het dan toch kan dat zijn dirty little secret nu op straat ligt? Dat hebben we te danken aan de Amerikaanse journalist Gay Talese. Hij schreef over Gerald het boek The Voyeur’s Motel dat in juli verschijnt. Gay kent de ‘grootste voyeur van de wereld’ al heel lang zegt hij. Toen hij in 1980 werkte aan zijn zevende boek Thy Neighbor’s Wife waarin hij de sexuele activiteiten en voorkeuren van de Amerikaanse bevolking in kaart bracht (toen dit boek in 1981 uitkwam, werd het gelijk een enorme bestseller), stuurde Gerald hem vanuit het niets een brief. Had Gay nog hulp nodig? De motelbaas beschikte over een heleboel interessante informatie uit de eerste hand die wellicht van nut was voor zijn boek of een eventueel vervolg daarop. “De afgelopen vijftien jaar zag, observeerde en bestudeerde ik de beste onvoorbereide sex van stellen die buiten een laboratorium plaatsvond,” snoefde hij in de brief. “Plus de meeste andere sexuele afwijkingen die je je maar kunt voorstellen.” Gerald voegde eraan toe dat hij zijn bevindingen graag met de rest van de wereld wilde delen, maar zelf niet over voldoende schrijftalent beschikte. Daarnaast was hij bang voor de consequenties als hij ze onder zijn eigen naam zou publiceren. Gerald redeneerde dan wel zo mooi dat er “geen sprake is van een inbreuk op iemands privacy zolang niemand een klacht indient”, hij besefte dondersgoed dat de politie daar anders over dacht. Hij kon gearresteerd worden en alles kwijtraken.

Motel voyeur boek go with the vlo 9

Van het ene vieze boekje kwam het andere vieze boekje…

Gluurder motel go with the vlo

“Even noteren zodat ik niet teveel eieren kook: dit stel is morgen zo uitgeput dat ze het ontbijt skippen.”

Gay wist aanvankelijk niet zo goed wat hij met de brief aan moest. Hij vond het een hele nare gedachte dat Gerald het vertrouwen en de privacy van zijn gasten zo schond. Maar Gay’s nieuwsgierigheid als journalist won het toch van zijn afkeer. Twee weken later spraken de mannen af en leidde Gerald Gay rond in zijn motel. Gerald vertelde openhartig dat zijn interesse in het sexleven van anderen gewekt werd tijdens zijn jeugd. Op de boerderij waar hij opgroeide, was sex een taboe. Er werd nooit over gesproken. Dus toen ging de jonge Gerald maar om zich heenkijken. Gay: “Hij zei tegen me: ‘Aangezien ik als jonge puber al hevig geïnteresseerd was in sex -hoe kon je niet aan sex denken met al die boerderijdieren om je heen?- zocht ik mijn heil buiten de deur en leerde ik wat ik kon over het privéleven van mensen. ‘” Op zijn negende begon hij met het begluren van zijn tante Katheryn, die naast zijn ouders woonde. Als ze ’s avonds naakt door haar slaapkamer liep, zat Gerald soms wel een uur onder haar raam. Die gewoonte zou hij vijf à zes jaar volhouden. Zijn hobby ontspoorde pas echt zodra hij volwassen werd en een saaie baan kreeg als controleur bij een oliebedrijf. Om zijn leven wat spice te geven, maakte Gerald na zonsondergang “voyeuristische excursies” door de straten van zijn woonplaats Aurora. Dan bespioneerde hij de mensen die vergeten waren om hun rolgordijnen te laten zakken.

Geralds vrouw Donna gluurt gezellig mee
Gaandeweg ontstond het idee om een plek te creëren waar hij 24/7 in alle rust kon gluren naar anderen. Dat werd het Manor House Motel. Gerald kocht het naar eigen zeggen in 1966 voor 145.000 dollar en het was voor hem “de verwezenlijking van een droom”. Saillant detail: Geralds eerste echtgenote Donna, met wie hij in 1960 trouwde en twee kinderen kreeg, was volledig op de hoogte van zijn voyeurisme en had er geen enkele problemen mee. “Nog voordat we getrouwd waren, zei ik haar dat het me een gevoel van macht gaf,” verklapte Gerald aan Gay tijdens zijn bezoek aan het motel. Hij vermoedde dat Donna zo open-minded was, omdat ze werkte als verpleegster. “Ze hebben het allemaal al eens gezien: dood, ziekte, pijn, alle soorten aandoeningen … er is veel voor nodig om een verpleegster te shockeren.” Donna vond het ook wel leuk. Ze hielp Gerald bij het maken van de gluurkamers, zorgde ervoor dat alleen de jongere en aantrekkelijke gasten daar sliepen (families, mensen alleen en bejaarde of lelijke stellen kregen een van de andere negen kamers), ze bracht hem iets te eten als hij uren op zolder lag en soms, wanneer het uitzicht bijzonder spannend was, keek ze mee en hadden ze sex. “Donna was geen voyeur, maar de toegewijde echtgenote van een voyeur,” vertelde hij. “De zolder werd een extensie van onze slaapkamer.” Als Donna niet in de buurt was, masturbeerde Gerald of hij sloeg het schouwspel op in zijn geheugen en bootste dit later met haar na.

Voyeur motel go with the vlo 8

“Ik breng mijn schatje zo een lekker stuk taart. Hij zal wel uitgehongerd zijn na al die uren op zolder!”

Voyeur motel go with the vlo 11

Driemaal raden wat de favoriete oude film van ‘Peeping Gerald’ is?

Gay werd erg ongemakkelijk van alle intieme verhalen die Gerald zo schaamteloos met hem deelde, maar liet zich toch overhalen om een avondje vanaf de zolder mee te gluren in een van de kamers. “Ik zag beneden een naakt echtpaar op bed dat orale sex had,” aldus Gay. “Foos en ik keken enkele ogenblikken toe en toen richtte Foos zijn hoofd op en stak hij zijn duimen omhoog.” Door een domme uitglijer van Gay werden ze bijna betrapt. Terwijl hij zijn hoofd dichter naar de vloer boog om een beter zicht te krijgen, schoot zijn stropdas door het rooster en bungelde deze vlak boven de kruin van de vrouw. Gerald slaagde er net op tijd in om het ding terug te trekken. Gay: “Het echtpaar onder ons had niets door: de vrouw zat met de rug naar ons toe en de man had zijn ogen dicht.” Gay had meer dan genoeg gezien. Hij keerde terug naar zijn woonplaats New York en besloot om verder niets te doen met Geralds verhalen zolang hij deze alleen anoniem wilde delen. Want dat bleef Geralds voorwaarde. Gay mocht alles gebruiken, mits hij zijn naam en die van het Manor House Motel schrapte. Gerald had Gay daartoe zelfs een verklaring laten ondertekenen. Maar Gerald liet niet los. Een week na thuiskomst vielen er bij Gay negentien volgeschreven vellen in de brievenbus. Ze waren afkomstig uit een soort dagboek dat Gerald bijhield en dat hij The Voyeur’s Journal noemde. 

Wc-watch en een … moord???
Onder andere de aantekeningen die je aan het begin van dit verhaal las, stonden op de pagina’s. Maar er was veel meer ontdekte Gay. Er ontstond tussen hem en Gerald geleidelijk een eigenaardige ‘vriendschap’, waarbij Gerald dingen opstuurde en Gay las. De motelspion wilde wanhopig zijn kennis tentoonspreiden. Op een verknipte manier werd Gay zijn biechtvader aan wie hij alles kon vertellen. En zo las de journalist over dampende triootjes en groepssex (Gerald vond het “zeer interessant” om deze gade te slaan, al vroeg hij zich wel af of hij de prijs van een overnachting niet moest verhogen als er stiekem geen stel maar een trio of kwartet in een kamer verbleef), maar kreeg hij ook allerlei zogenaamde statistieken voor de kiezen. In 1973 registreerde Gerald dat het bij 195 van de 296 vrijpartijen die hij zag, ging om blanken die een voorkeur hadden voor de missionarispositie. Hij telde dat jaar in totaal 184 mannelijke en 33 vrouwelijke orgasmes, een schrijnend verschil. Verder verdeelde hij zijn gasten onder in verschillende sexdrive-categorieën. Hij concludeerde dat 62 procent van zijn gasten tussen de lakens “gematigd actief” was, noemde 12 procent “hypersexueel” en 22 procent had een lage sexdrive. Drie procent wisselde helemaal geen lichaamssappen uit. Gerald bleef er maar op hameren dat hij zijn voyeurisme als serieus en belangrijk onderzoek beschouwde. Dat hij er toevallig bij masturbeerde, deed daar geen afbreuk aan vond hij. Gay trapte er niet in. “Hoe meer ik las, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat Geralds hoogdravende metafysica een manier was om zijn verontrustende vrijetijdsbesteding tot iets waardevols te verheffen.”

Voyeur motel wc go with the vlo

“Gerald wil zien hoe ik een bruine blokhut bouw? Dan zal ik hem een poepie laten ruiken ook!”

Motel voyeur moord go with the vlo 2

“Ik word gewurgd, stop met kijken en help me nou toch!”

Tijdens zijn ‘onderzoek’ naar het gedrag van mensen was Gerald ook getuige van minder sexy zaken. Hij was verbaasd over de rare manieren waarop sommige mensen naar de wc gingen. Eén vrouw rustte in amazonezit op de pot en een man kakte zelfs met zijn gezicht naar de muur gericht. Het aantal kerels dat plaste in de wastafel was niet te tellen. Ranzig? Het kon ranziger. Gerald zag hoe een man heimelijk plaste in het glas whisky van zijn date en hij was razend toen de hond van een echtpaar achter een stoel een grote hoop draaide. Ze schoven de stoel voor de vieze plek, maar toen ze de andere ochtend uitcheckten en om hun borg vroegen, nam Gerald ze mee naar de kamer en schoof de stoel opzij. Jammer joh! Riskant, de gasten hadden onraad kunnen ruiken, maar hij kwam ermee weg. Net als die keer dat hij moest toezien hoe de gast in kamer 6 een maaltijd van Kentucky Fried Chicken at en zijn handen afveegde aan de lakens en zijn vette baard en mond schoonmaakte met de sprei. Gerald ontplofte en schreeuwde: “Klootzak!” Gelukkig dacht de man in kwestie dat het geluid van buiten kwam. Toch was er één gebeurtenis die zelfs Gerald liever niet had willen zien. In 1977 wurgde een drugsdealer zijn blonde vriendin met cupmaat 34D (Gerald checkte de maten altijd als zijn gasten op pad waren) in kamer 10. Gerald greep niet in, want “hij observeerde slechts” en dacht dat hij de vrouw “na afloop nog zag ademen”. Nadat een kamermeisje de volgende dag het lijk vond, wist hij dat het foute boel was. Gerald belde de politie, maar verzweeg dat hij de moord had gezien. Gay reageerde geschokt op de anekdote. Ook de achteloosheid waarmee Gerald er zelf mee omging, verafschuwde hem. De horror-episode zat gewoon tussen een dikke stapel andere krabbels die hij Gay circa 1983 toestuurde. “Het leek haast alsof Gerald het beschouwde als ‘just another day in the attic’.” Op dat moment was Gay er even klaar mee. Hij kon de vrouw niet meer redden, maar voelde zich bijna een medeplichtige aan iets heel zieks en smerigs.

Jetzt geht endlich Foos!
Gay bleef in de jaren erna post ontvangen van Gerald uit Aurora. Het geheime leven van de vreemdste man die hij ooit ontmoette, was nooit ver weg. Gay vernam dat een gast zelfmoord pleegde met een pistool en dat een moddervette man stierf aan een hartaanval waarna zijn lichaam door het raam naar buiten getakeld moest worden. Gerald schreef dat Donna, die leed aan lupus, was gestorven en dat ene Anita zijn nieuwe vrouw was. Net als Donna zag ze geen enkel kwaad in het voyeurisme van haar echtgenoot. Zakelijk ging het Gerald zo voor de wind dat hij in 1991 in de buurt van het Manor House Motel een tweede motel kocht waar hij in vier kamers gluurroosters installeerde. Gay proefde tevens een groeiende bitterheid in de brieven. Gerald had teveel gezien en vond mensen niet meer zo leuk. “Mensen zijn in de kern onoprecht en vies,” mopperde hij. “Ze bedriegen en liegen en worden gedreven door eigenbelang.” Zijn voyeurisme begon hem op te breken. Gerald raakte steeds meer vervreemd van zijn omgeving. Zuur: “Voyeurs zijn kreupelen die de meeste mensen gebrekkig en onvolmaakt vinden en die niet zijn gezegend door God.” Het contact verwaterde uiteindelijk en Gay hoorde heel lang niets meer van Gerald. Totdat er in juli 2012 iets in de krant stond over een schietpartij in Aurora. Hoe zou het zijn met de grootste gluiperd uit die stad, vroeg Gay zich ineens af. Hij belde Gerald op om bij te praten en de brieven aan zijn adres begonnen weer. Gerald vertelde dat hij zijn twee motels had verkocht in 1995. De artritis in zijn knieën maakte het te pijnlijk om nog langer op zolder rond te kruipen. Hij miste de macht die hij had als voyeur bekende hij. In de lente van 2013 liet Gerald plots weten dat hij er klaar voor was om met zijn verhaal naar buiten te komen. Het was nu zo lang geleden dat hij niet langer het risico liep om te worden vervolgd. Zijn stiekeme streken waren toch verjaard, zo zei hij. Voorts was hij al 78. Als hij het nog wilde, moest het nu. Straks was het wellicht te laat. Iedereen moest weten wat hij in die 29 jaar op zolder allemaal had ontdekt. Gay: “Hij gaf me toestemming om over hem te schrijven en al het materiaal te gebruiken dat hij gedurende de laatste drie decennia aan mij getoond had.”

Voyeur motel go with the vlo 6

Voyeurlit. Deze klassiekers heeft Gerald ongetwijfeld op zijn nachtkastje liggen.

Motel voyeur tv go with the vlo

Het motel werd gesloopt, maar leeft in de Amerikaanse media volop voort.

Ze spraken opnieuw over de moord in kamer 10, omdat die door Gay’s gedachten bleef spoken. De schrijver zocht contact met de politie van Aurora in hoop dat er in de archieven iets over terug te vinden was. Dat bleek helaas niet het geval. Misschien kwam het omdat de identiteit van het slachtoffer onbekend was en de moord plaatsvond voordat misdrijven in de computer werd opgeslagen. Of misschien had Gerald de datum verkeerd opgeschreven. De data in zijn notities klopten wel vaker niet volgens Gay. “Zijn eerste aantekeningen in zijn Voyeur’s Journal dateren uit 1966, maar onlangs ontdekte ik dat hij het Manor House Motel pas kocht in 1969.” Toch gelooft Gay niet dat Gerald een fantast is. Hij is immers zelf op diens zolder geweest. Gerald is trouwens wel een beetje bang dat hij alsnog aangeklaagd kan worden omdat hij niets deed terwijl de vrouw uit kamer 10 gewurgd werd. Dat maakt hem feitelijk medeplichtig. Maar hij heeft besloten om openheid van zaken te geven, ongeacht de consequenties. Zijn werk is belangrijker dan de angst om in de cel te belanden. Hij wil de erkenning waar hij zo naar snakt (al denkt Gay dat Gerald op de valreep ook verlossing zoekt en vergeven wil worden voor zijn zonden). En nogmaals, noem hem geen perverseling. Dat is hij niet, bezweert hij. “Ik zie mezelf als een pionierende seksuoloog.” Het Manor House Motel werd in 2014 gesloopt door de huidige eigenaar, een projectontwikkelaar. Er is niets meer van over. Gelukkig voor Gerald is alles nu vastgelegd in Gay’s juicy boek The Voyeur’s Motel. Bovendien heeft hij alle mooie herinneringen nog. Hij kan ze zonder veel moeite in zijn hoofd afspelen. Keer op keer op keer.

The Voyeur’s Motel (release: 12 juli 2016)
Gay Talese Grove Press
ISBN 978 08 021 2581 1
groveatlantic.com

Meer lezen over Gerald Foos? Gay Talese schreef in The New Yorker een nog veel langer artikel over zijn gluurpraktijken. Daarin ook het krankzinnige verhaal over die keer dat Gerald zijn auto expres voor de kamer van een stelletje parkeerde en de koplampen aandeed, omdat de twee sex hadden in het donker en Gerald de vrouw anders niet naakt kon bewonderen: newyorker.com

 

Deel dit artikel! Facebooktwittergoogle_plusmail

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑