...

Lelijk ding Overschie Overschieseweg 104 Huize Adriana sloop ProHuis go with the vlo

Gepubliceerd op 3 mei, 2019 door Danny Post

12

Oude boerderij gesloopt voor zoveelste bedrijfshut

De leegstand op bedrijventerreinen is hoog. Toch blijven we ze maar uitbreiden, ten koste van groen en historie. In Overschie werd net deze prachtige boerderij neergehaald voor de zoveelste blokkendoos waar geen hond op zit te wachten. Een misselijkmakende actie.

Wanneer ik met mijn vader door de bedrijventerreinen Spaanse Polder en Rotterdam Noord-West rijd, vraag ik hem vaak naar vroeger. Als rasechte Schiedammer (bouwjaar 1949) maakte hij van dichtbij mee hoe dit gebied achter station Schiedam Centrum ingrijpend veranderde. Toen hij een jongetje was, kon je nog ongehinderd in de richting van Overschie kijken. Er waren alleen maar weilanden en boerderijen. Met zijn vriendjes zwierf hij hier na schooltijd uren rond. Ze vingen kikkers, hielden wedstrijdjes wie het verst kon plassen en hielpen de boeren, terwijl ze stiekem het oude restbrood van de bakkerijen Van der Meer & Schoep en De Geer jatten dat voor het vee bestemd was. Het was een jeugd zoals je die uit de Kameleon-boeken kent.
Vanaf de jaren zestig werd het idyllische speelterrein van mijn vader compleet onder de voet gelopen door stadsplanners en projectontwikkelaars. De eeuwenoude boerderijen vielen een voor een ten prooi aan de slopershamer en de weilanden werden volgebouwd met wegen, flats en bedrijfspanden. Héél veel bedrijfspanden. Mijn vader vindt het na al die tijd nog steeds pijnlijk om te zien hoe ze het eens zo weidse landschap verziekt hebben. “Maar ja, het is gebeurd hè?” verzucht hij standaard als we er samen over praten. “Niks meer aan te doen. Wég.”

Oud Overschie Delfshavense Schie weilanden go with the vlo

De wereld waarin mijn vader als jongetje rondzwierf. Weilanden, zo ver je kon kijken.

Willem Pieter Post station Schiedam Centrum bouw go with the vlo

Maar toen kwamen de bouwkranen. Mijn pa (blond) met een vriendje bij het nieuwe station van Schiedam.

Op maandag stond Huize Adriana er nog. Nu niet meer… Sleep de pijltjes naar links/rechts en vergelijk.

Onbegrijpelijk dat de gemeente Rotterdam dit liet gebeuren.

Huize Adriana Overschieseweg 104 bedrijfspand go with the vlo

Deze betonnen doos komt ervoor in de plaats. Schitterend hoor.

Gisteren verdween weer een stukje van mijn vaders jeugd. Een prachtige boerderij aan de Overschieseweg 104, een van de laatste groene pareltjes in deze omgeving, werd gesloopt door projectontwikkelaar ProHuis uit Capelle aan den IJssel. Het statige woonhuis uit 1923 plus de monumentale stallen moesten wijken voor ‘tien duurzame bedrijfsunits’. De zoveelste in een omgeving die al stikt van zulke lelijke, nietszeggende panden. Zonder enige aarzeling vrat de sloopkraan zich een weg door de glas-in-lood-ramen, de granieten vloeren en de tegels met daarop in sierlijke art-decoletters de naam van de woning, ‘Huize Adriana’. Het gietijzeren toegangshek belandde als oud vuil in de berm. Bewaren? Hergebruiken? Ach, waarom zou je?
Mensen reageerden woedend en verbijsterd. Pizzeria Andiamo op Twitter: “Jammer dat groen moet plaatsmaken voor grijs. Binnenkort zien we hier helemaal geen natuur meer in de buurt.” Jessica Benik, eveneens op Twitter: “Ik woon hier vlakbij en het was het mooiste stukje van de wijk, met zo veel geschiedenis. Er zijn zo veel lege plekken en lege gebouwen in de wijk. Waarom hier? Al die prachtige oude bomen…” Sira Minetti op Facebook: “Ooh man man man, wat erg! Dramatisch, ik kan niet naar de foto’s kijken. En dit bedrijf heet dan ProHuis, bah!”

ProHuis-olifanten in een porseleinkast
“Dit was het dus. Zo verdwijnt er weer een stukje agrarisch erfgoed uit Rotterdam,” schreef Gerben van Dijk, burgerraadslid CU/SGP, op Twitter. Hij was fel gekant tegen de sloop en probeerde deze tot het laatst tegen te houden. Zo stelde hij op 25 april schriftelijke vragen over de kwestie aan het Rotterdamse college. Was het nu écht nodig om nog meer bedrijfsruimte te bouwen? Op de bedrijventerreinen Spaanse Polder en Rotterdam Noord-West staan talloze panden leeg. De leegstand is er hoog, net als op vele andere Nederlandse bedrijventerreinen. “Een snelle zoektocht op Funda in business maakt duidelijk dat er duizenden vierkante meters bedrijfsruimte beschikbaar zijn, ook in bedrijfsverzamelgebouwen.” Hij haat deze ‘verdozing’ van ons landschap. “Verzin wat beters dan van die dozen neer te pletteren, zo ga je niet om met de weinige stukjes groen. De bebouwing heeft een monumentaal karakter en als gemeente willen we meer groen – niet minder.” Erfgoedvereniging Heemschut mengde zich eveneens in de strijd en verzocht de gemeente om de boerderij met spoed een monumentale status toe te kennen. Een van hun punten was dat de Overschieseweg deel uitmaakt van de Erfgoedlijn Trekvaarten: “Monumentale bruggen en boerderijen getuigen van die geschiedenis.”
Helaas kwamen hun inspanningen te laat. De sloopvergunning was al afgegeven en alle oude bomen op het terrein gekapt. De boerderij ging eraan. Heemschut: “Zucht… wat is dit zonde!”

Het blijft verbijsterend dat mensen zo liefdeloos met geschiedenis om kunnen gaan.

De Overschieseweg hoort bij de Erfgoedlijn Trekvaarten. Daar had ProHuis geen boodschap aan.

Ook met de stokoude stallen werd korte metten gemaakt.

Sloop boerderij Overschieseweg Overschie Prohuis go with the vlo

Hier begeleidt ProHuis de afbraak van een stukje agrarisch erfgoed.

Overschie Overschieseweg 104 Huize Adriana tuin go with the vlo

Een foto uit 2017. Ook alle oude bomen in de tuin werden omgezaagd.

De slopers van ProHuis zijn zo geschrokken van de stortvloed aan negatieve reacties, dat ze de video waarin ze hun ‘hoogwaardige’ nieuwe dertien-in-een-dozijnpand presenteerden, stilletjes van YouTube haalden. “Helaas doen ze wettelijk gezien niets fout,” aldus Gerben van Dijk. “Als een pand privébezit is en niet is aangemerkt als monument, is het vogelvrij. Dan hoef je alleen een sloopmelding te maken bij de gemeente.” Al kun je ProHuis natuurlijk wel beschuldigen van een totaal gebrek aan moreel besef. Hoe haal je het in godsnaam in je domme hoofd om zo’n oude boerderij van de kaart te vegen? Sowieso hebben ze de smaak van een bladluis.
ProHuis onthoudt zich van commentaar en ook de vorige eigenaren willen niet met de pers praten. Jammer, want ze zijn natuurlijk mede verantwoordelijk voor dit drama. Naar verluidt gaat om de nabestaanden van een bejaarde man en vrouw die hier tot aan hun dood gewoond hebben. Wat bezielde hen om de boerderij over te leveren aan Prohuis? Waarom kozen ze niet voor een particuliere koper? Kort voor de sloop spotte het Algemeen Dagblad twee vrouwen bij de boerderij. De dochters? “Dit is niet meer een plek om te wonen, we zitten hier ingesloten tussen de sloopbedrijven en andere industrie,” was het enige dat ze wilden loslaten.
“Het is een puinhoop in de meest letterlijke zin van het woord,” concludeert Gerben. Hij hoopt dat we er in ieder geval een wijze les uit trekken. Voor Huize Adriana is het te laat, maar mogelijk schudt dit Rotterdam en andere gemeenten wakker. Koester het beetje agrarisch erfgoed dat we nog hebben. We moeten kappen met almaar bijbouwen. In plaats hiervan zouden we ons moeten richten op het renoveren of slopen en vervangen van leegstaande bedrijfspanden. Genoeg is genoeg. “Als dit achter de rug is, wil ik graag dat we het zo gaan organiseren dat we dit soort dingen voortaan kunnen voorkomen. Als mensen ideeën hebben, ze zijn welkom!”

Wil je meedenken met Gerben van Dijk? Je kunt hem volgen op Twitter: gerben_vandijk. Staat er bij jou in de buurt een historisch gebouw dat bedreigd wordt met sloop? Je kunt hiervan melding maken op de website van erfgoedvereniging Heemschut: heemschut.nl.

 

Huize Adriana Overschieseweg 104 Overschie art deco tegels go with the vlo

Wat mensen nog bozer maakt, is dat alles in de container werd geflikkerd. Inclusief deze tegels.

Overschieseweg 104 Overschie Huize Adriana gesloopt 2019 go with the vlo

Huize Adriana is voltooid verleden tijd.

Spaanse Polder Rotterdam verdozing landschap go with the vlo

De Spaanse Lelijkheidspolder. Laten we ons land niet nog verder ‘verdozen’.

 

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur



12 Responses to Oude boerderij gesloopt voor zoveelste bedrijfshut

  1. Marjolein says:

    Eens!

  2. Rikkert1968 says:

    Ik snap het gezeur niet over historie, monument of niet. Het huis is niet meer levensvatbaar en voldoet niet meer aan de huidige normen. Ik zou nog geeneens willen wonen op deze locatie, met omliggend braakterrein, onbeveiligd, afgelegen, past niet meer in het straatbeeld. Gewoon platgooien, en een nieuwbedrijfsruimte neerzetten.

    Als je historie wilt zien, ga je lekker naar een museum.

    • Danny Post says:

      En dat baseer je op?

    • Danny Post says:

      Wat een kortzichtige reactie. Links van het huis staan nog talloze andere huizen uit dezelfde periode. Dus het is kul om te beweren dat het daar alleen maar kommer en kwel is. Bovendien gaat het erom dat we continu van die bedrijfspanden blijven bijbouwen terwijl er in de Spaanse Polder zoveel leeg staat. Het gaat over het onnodige opofferen van nog meer groen en nog meer oude huizen. Het is gewoon niet nodig. En wat die laatste opmerking betreft…??

      • Marika says:

        Dat is tegenwoordig heel gewoon. Lekker lomp en zonder gevoel reageren. Geen rekening houden met het gevoel van anderen.
        Negeer het maar, want met zulke mensen valt niet te praten/discussiëren

    • Anoniem says:

      Familie van Prohuis?

  3. Jorrit says:

    Nog even los van alle begrijpelijke, oprechte en terechte emotionele betrokkenheid bij het onderwerp uwer- en mijnerzijds, is het ronduit schokkend getuige te zijn van het volstrekte gebrek aan professionaliteit van zowel de ‘begeleiders’ van dit proces in dezen (‘Pro’Huis), als het (waarschijnlijk) niet gecertificeerde (BRL SVMS-007 is hiervoor de certificatieregeling) en naamloze sloopbedrijf dat hier bezig is geweest. Er lijkt een moedwillige vernietiging aan het handelen van de betreffende bedrijven ten grondslag te liggen. Je hebt slopen en slopen. Dit is vernietigen.

    Milieukundig slopen is ook een klein beetje investeren, maar daartoe moet je dan wel de opdracht geven als ProHuis. In dit geval betekent dat – vanuit het idee dat men hier groene en duurzame bedrijfsunits gaat plaatsen – er ook duurzaam gesloopt zou kunnen worden. Hetgeen inhoudt dat je zoveel mogelijk materialen en producten hergebruikt, niet louter de opnieuw toe te passen grondstoffen die voortkomen uit tot puin vermalen afval van het gesloopte object. Gezien de ogenschijnlijk redelijk goede toestand waarin de opstallen zich bevonden lijkt hergebruik geen probleem te vormen. In het geval van de schuren en het pand uit 1923 zijn dit uiteenlopende zaken: van vloerhout, balken tot en met de wat waardevollere zaken als oude dakpannen, paneeldeuren, glas-in-loodramen, vloer- en wandtegels, trapleuningen, lambriseringen, schuifseperaties, (ijzeren dan wel loden) raamgewichten, smeedijzerwerk, kozijnen als geheel (desnoods), marmeren schouwen, stalramen. Noemt u maar op. Stuk voor stuk onderdelen van zo’n pand, welke gewoon kunnen worden verkocht en in sommige gevallen ook nog eens voor een aardig bedrag. Op de markt zijn voldoende partijen actief, zeker in de Randstad waar je terecht kunt voor dit soort zaken. Er zijn zelfs bedrijven die de betreffende onderdelen voor je komen demonteren, tegen een mindering op de kostprijs van de te verhandelen materialen.

    De keuze van ProHuis om de sloop op deze wijze te doen laten plaatsvinden getuigt van een gebrek aan ervaring, inzicht en een totale afwezigheid van moraliteit. Het is aanlokkelijk edoch te makkelijk om de foto’s van de verantwoordelijke heren op de website van het voornoemde bedrijf te gebruiken om hun karakters te recenseren, al kan niet anders worden geconcludeerd dat hun uiterlijk aansluit bij de smakeloosheid van de projecten die ze ter hand nemen. Of begeleiden, zoals ze het zelf noemen. Voorts: hoe kun je een groene oase veranderen in een stenen vlakte waarop dan vervolgens 10 zogenoemde ‘groene en duurzame bedrijfsunits’ komen te staan en ten behoeve van de realisatie daarvan zoveel energie en middelen te verbruiken. Terwijl er in de directe omgeving zowel vrije kavels te koop zijn, als wel bedrijfsgebouwen leeg staan. De termen groen en duurzaam worden louter aangewend omdat de heren van ProHuis vermoeden dat deze nu wel in zwang zijn. Chapeau heren, u bedient uw eigen portemonnee en na u de zondvloed!

    De ex-eigenaren, of de nazaten van de laatste bewoners van Overschieseweg 104 (familie Graveland?), kun je slechts kwalijk nemen geen oog te hebben voor de waarde van de panden en het laatste stukje groen aan dit deel van de Schie. Hun rol in dezen is mijns inziens ondergeschikt aan die van de andere acteurs, al moeten ze haast wel hebben geweten dat ProHuis geen goede bedoelingen had met de door hen geërfde bezittingen.

    Wat mij bevreemdt naast het handelen van ProHuis, is de rol van de gemeente Rotterdam in dezen. En breek mij de bek niet open over Rotterdam en – het notoir verkwanselen van – erfgoed, die relatie is al sinds de ijzeren eeuw zeer problematisch te noemen. Sedertdien heeft noch het ambtelijk apparaat noch de, op de schoot van het (toenmalige) grootkapitaal zittende, politiek bestuurders er oog voor en dit jongste geval is daarvan het zoveelste voorbeeld. In dat licht is het een interessant feit dat in 1941, voor de aanleg van binnenhavens in de Spaanse polder, de ruïne van Kasteel ter Spangen (gelegen aan de Bornissehaven en Breevaartstraat) moest plaatsmaken voor een modernistische droom van de gegoede producerende lokale middenstand. Het is op z’n minst kenmerkend te noemen voor het handelen van de gemeente. Let wel: (de resten van) een kasteel slopen, om er een industriegebied voor aan te leggen. Op de gemeente hoef je voor wat betreft de bescherming van erfgoed niet te rekenen, al pruttelt ze de laatste jaren af en toe wat over het behoud van de zo kenmerkende wederopbouwarchitectuur, al komt dit niet uiting in een helder en gestructureerd beleid op dat vlak. Getuige bijvoorbeeld de recente sloop van het Jungerhans-pand in het centrum van de stad.

    Wellicht waren in het geval van Huize Adriana niet de individuele kwaliteiten van de gebouwen op zich, maar het ensemble als geheel wel de moeite waard geweest te behouden voor de toekomst. Zeker gezien het feit dat de drie geschakelde stallen, het woongebouw en het omliggend groen op het perceel aangrenzend aan de Schie, zonder uitzondering vrijwel het enige overgebleven restant vormde van wat bijna een eeuw geleden nog hoofdzakelijk de inrichting van dit poldergebied bepaalde. Door de vernietiging van dit laatste overblijfsel, verdwijnt de door de gemeente zo gewaardeerde ‘historische gelaagdheid’ uit het (stedelijke) landschap. Rotterdam heeft hier wellicht juridisch bestuurlijk juist gehandeld en de sloopmelding voor kennisgeving aangenomen, maar ze heeft gefaald in haar rol als beschermer van de geschiedenis door het na te laten in een eerder stadium aan het agrarisch ensemble aan de Overschieseweg een monumentale status toe te kennen. En op die wijze ook daadwerkelijk invulling te geven aan het erfgoedbeleid dat erop gericht zou moeten zijn juist die specifieke kwaliteiten van de stad Rotterdam te behouden voor toekomstige generaties. De dialoog die het college wil voeren over het cultuurhistorisch besef in de stedelijke omgeving heeft hier duidelijk niet plaatsgevonden, erfgoedagenda’s en -beleid ten spijt.

    Had de gemeente hier ten elfder ure, na het inschakelen van Erfgoedvereniging Heemschut, echt niets meer kunnen betekenen voor de betreffende monumentale panden? Zowel op het onbebouwde perceel ter linkerzijde van Overschieseweg 104, als het achtergelegen stuk grond staan te koop borden van de gemeente Rotterdam…

    • Danny Post says:

      Bedankt voor je betrokken en goed onderbouwde reactie. Ik heb er niet aan te voegen, volledig mee eens.

      • Jorrit says:

        Maar de heren van ProHuis voelen zich slachtoffer en ze zijn zielig: ttps://www.ad.nl/rotterdam/sloop-van-historische-boerderij-dreunt-na-we-zijn-te-kakken-gezet~a1407377/

  4. Pingback: Sloper van historische boerderij reageert | Go with the Vlo

  5. jorrit says:

    Iets meer informatie over het tegeltableau in de gevel van de villa uit het artikel is te vinden op deze website:
    https://vriendennederlandstegelmuseum.nl/insitu/insitu_beteg_list.php?beginpos=3020&zoek=&zoekarg=%&tweedemaal=2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑