...

Retro-tic Koptelefoon retro kop

Gepubliceerd op 11 november, 2014 door Danny Post

0

Retro parkeerplaats voor de koptelefoon

Of je nu een iPod lover bent of kickt oude grammofoonplaten, vraag blijft: waar stal je na elke luisterbeurt je koptelefoon? Tssss, op een vintage glazen of keramische kop natuurlijk.

Voor iemand die zo’n beetje grossiert in keramische en metalen beelden is het bizar dat ik altijd zo’n blinde vlek voor deze koppen heb gehad. Toch is het zo. Pas toen ik deze zomer een reportage maakte over de Rotterdamse winkel Spam vielen ze me voor het eerst op. Kon ook niet anders, want in deze zaak die de jaren zeventig en tachtig uitbundig viert struikelde ik er zowat over. Overal stonden ze: in vitrines, de etalage, achter de kassa…alsof er eerder die dag een koppensneller was langsgewipt en een kleine demonstratie van zijn kunnen had gegeven.

Inkoppertje
De werkelijkheid was gelukkig een stuk minder bloederig. Deze hoofden werden in de late jaren zeventig en jaren tachtig gebruikt om koptelefoons op te parkeren. In winkels maar ook bij mensen thuis. Heel simpel. “Je herinnert ze toch nog wel uit je jeugd?”, merkte Spam-eigenaresse Sandra vriendelijk op, me daarmee bruut daterend. Eh…ja en nee. Toen ze het zei ging er wel héééél in de verte een belletje rinkelen maar ik had er zelf nooit één bezeten of zo.

Glazen koppen koptelefoon

Deze koppen zijn van een breekbare, bijna alien-esque schoonheid.

Max Headroom

Max Headroom had een hoofd dat gemaakt was voor een koptelefoon.

Spam Rotterdam koppen

Ik kijk in de glazen bol en zie een mooie toekomst voor ons samen.

Tja, waarom eigenlijk niet? Met name de glazen koppen die Sandra had staan waren prachtig in hun eenvoud. Op de één of andere manier deden ze me met hun hoge jukbeenderen en strakke kaaklijnen denken (ok, nu dateer ik mezelf) aan Grace Jones en de virtuele tv-held Max Headroom, ‘The world’s first computer-generated TV host’. Steeds weer merkte ik dat ik terugliep naar één exemplaar in het bijzonder. Een bruine, de enige van die kleur in de hele winkel. Toch kocht ik hem (haar?) niet, en wel om twee redenen. Ten eerste staat mijn huis zoals gezegd al vol met antieke beelden, en de tweede, doorslaggevende reden: mijn vriendin die mee was, was me net voor. Toen ik bijna voor de bijl dreigde te gaan, schoten haar nagels langs me heen en boorden ze zich diep in het bruine glas. Mijn, mijn, mijn.

Copy koppie
Hoewel ik me die dag een sportief verliezer toonde, lieten de doodse hoofden me niet los. Ik merkte dat ik er stiekem naar op zoek ging. Vergeten was het simpele feit dat ik er eigenlijk geen plek voor had. Het was dan ook niet lang erna dat ik bij Kringloop Gewoon Goed in Schiedam voor het lieve bedrag van 7,50 euro mijn eerste exemplaar op de kop tikte. Ik zeg expres eerste, want sinds vorige week ben ik een tweede kop rijker. Dit keer niet van glas maar van wit keramiek. Gekocht voor drie euro (!) op de Rotterdamse rommelmarkt.

Retro hoofden koptelefoon

Ik ga voor oud glas, maar de koppen worden ook weer nieuw gemaakt van kunststof en keramiek.

Koptelefoon houder Kringloopwinkel Rotterdam

Beleeft dit hoofd van Kringloopwinkel Rotterdam straks een fijn triootje in Schiedam?

Retro koptelefoonstand skull

Freestyling. Hysterisch of doods, zo kan het natuurlijk ook.

Stoïcijns prijken ze nu naast elkaar op ons nieuwe Müller audiomeubel dat we bij Art Deco Style & Light in Delft kochten. Zelfs mijn man die regelmatig moppert over mijn verzamelwoede moet erkennen dat de klare lijn van meubel en beelden naadloos in elkaar overvloeien. Zijn blauwe Urbanears koptelefoon valt door dat witte glas bovendien extra op. “Maar er komt er niet nog eentje bij hè?”, bromt hij. “Twee is genoeg.” Ik glimlach en denk ondertussen aan de witte kop die ik vanmiddag zag bij Kringloopwinkel Rotterdam. Vijf euro kost hij maar. Zal ik?

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

Tags: , , , , , , , , , ,


Over de auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑