...

Tijdcapsule Villa Epecuen go with the vlo

Gepubliceerd op 24 november, 2015 door Danny Post

0

De stad die 25 jaar onder water stond

Ten zuiden van Buenos Aires bevindt zich een ghost town waar de stilte beklemmend is. Alsof er een allesvernietigende oorlog heeft plaatsgevonden en jij de enige overlevende bent. Villa Epecuén is de naam en na het zien van deze repo zul je hem nooit meer vergeten.

Openingsfoto: Flickr/Rodoluca88

We hebben het er in Nederland regelmatig over. Wat als de zeespiegel de komende jaren maar blijft stijgen en grote delen van ons land onder water lopen? Wat zal dan het (nood)lot zijn van Haarlem, Den Haag, Rotterdam en andere steden die dichtbij de kust liggen? Hoe zullen ze eruit zien nadat een gigantische vloedgolf alles en iedereen heeft verzwolgen? Nou, waarschijnlijk een beetje zoals Villa Epecuén in Argentinië. Kapot, leeg, dood.

Villa Epecuen Argentinie go with the vlo

Villa Epecuén was bijna vijfentwintig jaar een groot aquarium. (Flickr/Jose Carrizo)

Villa Epecuen badkuip overstroming spookstad go with the vlo

In november 1985 konden de inwoners van het stadje plots baden op straat. (Flickr/Jose Carrizo)

Villa Epecuen huis dode bomen

En kregen de planten in hun voortuin een overdosis H2O. (Flickr/Jose Carrizo)

Villa Epecuen spookstad go with the vlo kolos

Het oude slachthuis werd zelf afgeslacht. (Flickr/Sebastian Ilari)

Villa Epecuen spookstad go with the vlo 2

We’re on a road to nowhere… (Flickr/Sebastian Ilari)

Villa Epecuen spookdorp go with the vlo

Neem een duik in het verleden. (Flickr/derechoaleer)

Villa Epecuen spookstad go with the vlo 3

Ziet Den Haag er over een eeuw zo uit? (Flickr/Martín Aurand)

Villa Epecuén kwam aan zijn einde op 10 november 1985 toen na jaren van ongewoon zware regenval het nabijgelegen meer Lago Epecuén zo vol stond, dat de dam doorbrak. De gevolgen waren catastrofaal. Miljarden liters water stroomden met een woest gebrul de straten van het stadje binnen. Aanvankelijk hoopten de inwoners dat het zich vanzelf zou oplossen. Het water zou zich vast wel terugtrekken en dan zou alles weer bij het oude zijn toch? Ze konden zich gewoonweg niet voorstellen dat dit hun nieuwe realiteit zou worden. En dus klommen ze op de daken van hun huizen en bedrijven en wachtten ze af. Eén dag, twee dagen, maar toen duidelijk werd dat het water niet meer zou zakken, namen ze heel snel de benen.

Villa Epecuén: Argentijns Atlantis?
Van de ene op de andere dag was Villa Epecuén in de golven verdwenen. En het water bleef stijgen. In 1993 bereikte het waterpeil het hoogste punt: ruim tien meter. Het was bijna niet meer voor te stellen dat hier ooit een levendige plek was geweest waar ongeveer vijfduizend mensen woonden en waar het wemelde van de vakantiehuisjes, pensions, hotels en restaurants. Want het stadje dat in de vroege jaren twintig van de vorige eeuw gesticht werd en een directe treinverbinding had met Buenos Aires, was razend populair bij toeristen. Ieder jaar kwamen er zo’n 25.000 mensen af op de befaamde ‘helende krachten’ van Lago Epecuén.

Villa Epecuen spookstad go with the vlo 4

Na de ramp was het goed griezelen in Villa Epecuén. (Wikipedia/Santiago Matamoro)

Villa Epecuen spookstad go with the vlo 5

Verboden te zwemmen? Te laat! (Flickr/Fabian Kopetsckny)

Villa Epecuen auto spookstad go with the vlo

Weet iemand nog een goede (en geduldige) monteur? (Flickr/Jose Carrizo)

Villa Epecuen begraafplaats go with the vlo

Ook de doden van Villa Epecuén gingen kopje onder. (Flickr/Fabian Kopetsckny)

Villa Epecuen spookstad sneakers go with the vlo

Nu alleen die tweede vintage sneaker nog zien te vinden. (Flickr/Jose Carrizo)

Villa Epecuen toilet spookstad go with the vlo

Doortrekken was niet meer nodig. De hele wc werd schoongespoeld. (Flickr/Fabian Kopetsckny)

Het meer heeft namelijk een ongekend hoog zoutgehalte, tien keer zo hoog als de meeste zeeën. Alleen de Dode Zee is zouter. Het water zou mensen van hun depressies, huidziekten, bloedarmoede en zelfs diabetes afhelpen. Volgens de overlevering zou het magische meer gevormd zijn door de tranen van een groot Indiaans opperhoofd dat huilde om de pijn van zijn geliefde. Het is dan ook erg wrang dat Lago Epecuén dat mensen zoveel goeds bracht, uiteindelijk voor de ondergang van een hele gemeenschap zou zorgen.

The only grandpa in the village
Bijna vijfentwintig jaar lang had de natuur vrij spel in Villa Epecuén. En toen… gebeurde in 2009 wat niemand eigenlijk meer had verwacht. Het water begon langzaam te zakken en een groot deel van het stadje viel droog. Wat tevoorschijn kwam, heeft nog het meeste weg van de apocalyptische set van een grote sci-fi film: overal betonnen ruïnes, wegwijzers die niets meer aanwijzen en dode bomen die aan de randen staan van wat eens straten zijn geweest. Opnieuw trekt Villa Epecuén toeristen, alleen komen ze nu om foto’s te maken van dit bizarre landschap.

Villa Epecuen spookstad toerist go with the vlo

Het toerisme in Villa Epecuén trekt weer aan. (Flickr/Sebastian Ilari)

Villa Epecuen slachthuis spookstad go with the vlo

Een bloody goede locatie voor de volgende Saw-film… (Flickr/Fabian Kopetsckny)

Villa Epecuen speeltuin spookstad go with the vlo

De speeltuin werd een aqua park. (Flickr/Fabian Kopetsckny)

Villa Epecuen bomen spookstad go with the vlo

Zitten op een bankje onder de dode bomen, hoe idyllisch. (Flickr/Sebastian Ilari)

Villa Epecuen gebouw spookstad go with the vlo

Soms richt Moeder Natuur evenveel schade aan als tien egotrippende dictators. (Flickr/Jose Carrizo)

Villa Epecuen spookstad pizza go with the vlo

Iemand nog een pizzaatje? Het kan wel even duren in die natte oven. (Flickr/Jose Carrizo)

Villa Epecuen Pablo spookdorp

Pablo heeft het heerlijk rustig hier. Geen gezeik van buren aan zijn kop. (Flickr/Jose Carrizo)

Maar droog of niet, niemand van de oorspronkelijke bewoners keerde terug. Daarvoor was er teveel vernietigd. Op één na: de stokoude Pablo Novak. Hij betrok een stenen krot met alleen een koelkast en een primitief fornuisje. Daar slijt de 85-jarige zijn laatste dagen. Eenzaam is hij niet. Pablo heeft zijn hond Chorno en zijn herinneringen om hem gezelschap te houden, zegt hij. “Ik heb het prima hier. Ik ben alleen. Ik lees de krant. En ik denk met weemoed terug aan de jaren zestig en zeventig toen Villa Epecuén zijn hoogtijdagen beleefde.” Elke dag gaat hij een stuk wandelen met Chorno in de straten waar hij opgroeide. Dan mijmert hij over hoe bruisend het er was. In gedachten ziet hij weer het drukke Parque hotel met zijn grote zwembad, het theater waar hij ging dansen en ruikt hij het verse brood van banketbakkerij Coradini. Of het Pablo nooit verdrietig maakt wat er is gebeurd? Ach, wat zal hij zeggen? Hij berust erin. “Ik zag deze stad geboren worden en ik zag hem sterven, het raakt me niet meer.”

Nog geen genoeg gekregen van deze spookstad? Op theatlantic.com vind je allerlei luchtfoto’s van Villa Epecuén. Ook de onderstaande reportages over Pablo Novak zijn de moeite waard. Ze bevatten allerlei (bewegende) beelden van hoe het stadje er eens uit zag. Fascinerend!

 



 



 

Deel dit artikel!
Facebooktwittergoogle_plusmail

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Omhoog ↑